Σήμερα θα σας πω μια μεγάλη αλήθεια πλημμυρισμένη από ευαισθησία και ανθρωπιά, βλέποντας κάποιους ελεγκτές να κάνουν λόγο για τελευταία μέρα δουλειάς, μιας και η σύμβαση τους έληξε και επιστρέφουν στον πάγκο της ανεργίας, για πολλοστή φορά, ελπίζοντας το πρόγραμμα 55-74 της ΔΥΠΑ να συνεχίσει να τους δίνει το φιλί της ζωής-εργασίας, μέχρι να βγουν στη σύνταξη!
Καθημερινά τους βλέπω να κάνουν αυτή τη δουλειά, άλλες φορές με σθένος και άλλες χαλαρά, εισπράττοντας κατάρες, πικρόχολα σχόλια, γιουχάρισμα και πολλά κοσμητικά επίθετα της σειράς, δίχως ν’ αντιδρούν, να κάνουν φασαρία ή να ζητούν τα ρέστα από τον κάθε φαφλατά!
Ο ένας δίπλα στον άλλο προχωρούν στα βαθιά και αν συναντήσουν δυσκολία, φωνάζουν ένα «Μπάμπη» και όλοι τους γίνονται μια γροθιά, προστατεύοντας το συνάδελφο που τα βρήκε σκούρα με τον επιβάτη τσαμπουκά, τον επαναστάτη του 1,20 που βρήκε την αφορμή να κάνει την επανάστασή του, τον πονηρίδη που τα θέλει όλα τζάμπα και να κυκλοφορεί στα μουλωχτά!!!
Γι’ αυτούς λοιπόν τους τύπους και τις τύπισσες, έγραψα μερικές αράδες… κάτι σαν «αντίο», κάτι σαν ένα ευχαριστώ σ’ αυτά τα μεγαλοπαιδιά που ένα χρόνο τώρα άλλαξαν τα δεδομένα και τον τρόπο συμπεριφοράς στα ΜΜΜ.
Σαν τους 300 του Λεωνίδα ήρθαν από τη ΔΥΠΑ
άντρες, γυναίκες μιας κάποιας ηλικίας
να βγάλουν της Ο.ΣΥ τα κάστανα από τη φωτιά
ελέγχους και εφόδους να κάνουν καθημερινά...
Τους δώσανε μπλοκάκια και POS προπολεμικά
το νόμο να επιβάλλουν, με ήθος κι ανθρωπιά.
Τους δρόμους απ’ τις έξι, δίχως αναπνοή
στους παραβάτες να εφαρμόσουν το νόμο του «τοποτηρητή»
Έχοντας συμμάχους συναδέλφους απ’ τα παλιά
με θέρμη ανεβαίνουν σε κατσαρές και ηλεκτρικά,
συστάσεις και ελέγχους για να κάνουνε μαζί,
να σταματήσει λέει η εισιτηριοδιαφυγή
Λίγοι τους υποδέχονται με γέλιο και χαρά,
για τους πολλούς έγιναν κόκκινα πανιά.
Με κατάρες και απειλές, βρισιές, σπρωξιές και αγκωνιές,
για να σωθούν και να γλυτώσουν τον ξυλοδαρμό
ως Μπάμπηδες της Ο.ΣΥ, αναζητούσαν μια ελπίδα για ζωή
Τα λόγια όμως φίλοι μου, το ξέρετε καλά
είναι φούμαρα και ξεχνιούνται μέσα σε μια βραδιά!
Οι υποσχέσεις που έλαβαν για μέλλον λαμπερό,
μέσα σε μια μέρα ξεχάστηκαν κι έπεσαν στο κενό
Έτσι, η αυλαία έπεσε ξαφνικά κι αυτά τα μεγαλόπαιδα
θα πάνε απ’ αύριο να παίξουν σ’ άλλη γειτονιά…
Ν’ αφήσουνε κι εκεί ήθος και στεναγμό που αυτό το κράτος
δύσκολα στέκεται δίπλα σε κάθε αναλώσιμο και περαστικό!
Γι’ αυτό σας λέω φίλοι μου, μην είστε εριστικοί στους Μπάμπηδες της Ο.ΣΥ. Άνθρωποι είναι κι αυτοί που έχουν ανάγκη τη δουλειά που σιχτιρίζετε εσείς… Άνθρωποι που θέλουν να γυρίσουν στο σπίτι τους με ψωμί και όχι με την κατάρα για εκείνον, τη γυναίκα του ή το παιδί.
Εγώ θα τους πω ένα ευχαριστώ, που κάθε πρωί με δέχονταν στην πόρτα χαμογελαστοί… για μια διαδικασία εντελώς τυπική.
Ο αόρατος επιβάτης
