Κουβέντα στην «αυλή»… με τη συγγραφέα Μαρία Ματσούκα, με αφορμή την έκδοση του βιβλίο της «Αποπλάνηση», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κάκτος
Τι σας έχει λείψει από τα παιδικά σας χρόνια;
Μου έχει λείψει η ανεμελιά, ο χορός, καθόμουν με τις ώρες και χόρευα στο σαλόνι του σπιτιού μου, η γειτονιά που μαζευόμασταν με τα παιδιά που κάναμε παρέα, και ο ενθουσιασμός που είχα για όλα. Είμαι τυχερή όμως γιατί γίνομαι και πάλι παιδί μέσα από τον γιο μου. Φέτος ευχαριστήθηκα τα Χριστούγεννα πιο πολύ από ποτέ, με τον γιο μου. Όλα είναι μαγικά...
Θυμάστε αν υπήρξε στη σκέψη σας ως παιδί, η ιδέα ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Μια ανάμνηση μου ήρθε πρόσφατα… Θυμήθηκα στα ξαφνικά ότι όταν ήμουν έντεκα χρόνων περίπου είχα γράψει το πρώτο μου διήγημα, για να ακριβολογώ είχα αποπειραθεί να το γράψω. Ήταν μια ιστορία τρόμου. Ήταν η εποχή που βλέπαμε όλα τα παιδιά φανατικά τον «Εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες» και το «Παρασκευή και 13». Όμως εντέλει φοβήθηκα αρκετά γράφοντας το και τα παράτησα… Ωστόσο συνειδητά όχι, δεν είχα τέτοιες βλέψεις. Έγραφα ημερολόγια καθημερινά και γράμματα στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Εκφραζόμουν γραπτά καλύτερα από ό,τι προφορικά... Όμως όχι… δεν το είχα φανταστεί ποτέ για να είμαι ειλικρινής.
Η αισιοδοξία, υπάρχει στο λεξικό της ζωής σας;
Ναι υπάρχει στον απόλυτο βαθμό. Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, γεννήθηκα οπτιμίστρια. Αυτό το κληρονόμησα από την μητέρα μου. Στα πιο δύσκολα μας έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά… και πάντα είχε δίκιο.
Τι περιλαμβάνει η καθημερινότητά σας;
Μια τυπική μου μέρα είναι να σηκωθώ με τον Ραφαέλλο και να τον ετοιμάσω για το σχολείο. Έπειτα θα βγάλω τον Αστέρη, το σκυλάκι μας βόλτα. Μετά θα επιστρέψω σπίτι θα κάνω ένα καφέ και θα ξεκινήσω να γράφω ώσπου να έρθει ο άντρας μου από την δουλειά. Θα σταματήσω το γράψιμο, θα μαγειρέψω, θα φάμε, θα μαζέψω και θα ξεκινήσω και πάλι το γράψιμο για λίγο ακόμα μέχρι να έρθει το παιδί από το σχολείο. Ύστερα θα πάμε με τον Ραφαέλλο και τον άντρα μου βόλτα, θα γυρίσουμε θα παίξουμε όλοι μαζί, θα φάμε, θα βγάλουμε τον Αστέρη βόλτα και θα κοιμίσω το παιδί. Ύστερα θα καταπιαστώ με το γράψιμο ή αν είμαι πολύ κουρασμένη θα διαβάσω κάποιο βιβλίο (πάντα διαβάζω κάποιο λογοτεχνικό βιβλίο ακόμα και την περίοδο που γράφω) ή θα δω κάτι στο Νετφλιξ. Τα Σαββατοκύριακα είμαστε όλη μέρα με το παιδί και το βράδυ συνήθως θα κάτσουμε με τον άντρα μου να δούμε κάποια ταινία ή μπορεί να έρθει η μαμά μου να κρατήσει τον Ραφαήλ για να πάμε με τον άντρα μου σινεμά ή θέατρο ή για φαγητό με φίλους.
Σε ποιο στάδιο πιστεύετε ότι βρίσκεται η σχέση του Έλληνας με το βιβλίο;
Δυστυχώς είναι μέτρια η σχέση του Έλληνα με το βιβλίο. Το 1/3 των Ελλήνων δεν διαβάζει ποτέ. Πρέπει να ενισχύσουμε τη φιλαναγνωσία. Όταν μιλάω με κόσμο μου λένε, «...θέλω να διαβάσω αλλά ποτέ δεν έχω χρόνο», και εγώ απαντάω, «...όταν ξαπλώνεις το βράδυ στο κρεβάτι σου, πόση ώρα χαζεύεις στο κινητό;». Οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίσουν τα οφέλη της ανάγνωσης βιβλίων. Καλλιεργείται το πνεύμα μας, μορφωνόμαστε, αποκτούμε ενσυναίσθηση, ονειρευόμαστε, ελπίζουμε, κάνουμε καλό στη ψυχική μας υγεία και αποκτούμε κοινωνικές δεξιότητες. Αν κάποιοι δεν αντέχουν με τίποτα να διαβάσουν, τουλάχιστον ας προσπαθήσουν να μάθουν τα παιδιά τους, τα ανίψια τους, τη νέα γενιά να διαβάσει.
Τι στάθηκε αφορμή για να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Μια μέρα είχα πάει στο κέντρο της Αθήνας για μια δουλειά. Η ζοφερή εικόνα που αντίκρισα με έβαλε σκέψεις. Άνθρωποι αξιοπρεπείς, νέοι, να είναι σε απόγνωση, τους παρατηρούσα να περιμένουν για ώρες για ένα μεροκάματο. Λίγο πιο δίπλα στα κάγκελα του πεζοδρομίου στέγνωναν τα φρεσκοπλυμένα ρούχα τους. Την επόμενη μέρα μας είχαν καλέσει σε μια γιορτή με τον σύζυγό μου σε ένα γνωστό μαγαζί των νοτίων προαστίων. Είδα ανθρώπους της ίδιας εθνικότητας να είναι ανέμελοι, έπιναν τα ακριβά ποτά τους, συνόδευαν ακριβές γυναίκες. Οι ακραίες αντιθέσεις ούρλιαζαν στο μυαλό μου... Έπρεπε να γράψω, ήταν μονόδρομος. Από το επόμενο πρωινό ξεκίνησα.
Ο κάθε ήρωας των βιβλίων σας, «προδίδει» μικρά ή μεγάλα μυστικά του εαυτού σας;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση... Μυστικά, ίσως. Ίσως κάποιοι ήρωες να έχουν κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μου ή κάποια στοιχεία ανθρώπων που γνωρίζω. Ξέρετε αυτό βγαίνει αυθόρμητα, όμως κάτι που για παράδειγμα έχω δει σε εσάς και με έχει ιντριγκάρει για να το δώσω σε έναν ήρωα μου, θα το αλλάξω. Δηλαδή μπορεί να το μεγενθύνω, θα το μετατρέψω. Άλλωστε για αυτό μου αρέσει να γράφω… Δεν υπάρχουν όρια και δεν υπάρχει τίποτα και κανείς για να με περιορίσει.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Είναι συνδυασμός συναισθημάτων. Χαρά, ανακούφιση, λύπη, απώλεια. Μου λείπουν οι ήρωες μου. Αμέσως ξεκινάω το «ξεσκόνισμα», ή για να ακριβολογώ την ανάγνωση για να κάνω την πρώτη επιμέλεια του κειμένου μου. Αυτήν την διαδικασία θα την επαναλάβω σίγουρα δυο φορές ακόμα. Είμαι τελειομανής. Ύστερα θα το στείλω στον εκδοτικό μου και θα αναλάβει ο επιμελητής μου για το τελικό τσεκάρισμα.
Τι θα λέγατε σ’ έναν αναγνώστη ώστε να τον προτρέψετε να διαβάσει το βιβλίο σας;
Είτε είσαι άντρας, είτε είσαι γυναίκα αν θες να διαβάσεις ένα μυθιστόρημα το οποίο να είναι σκοτεινό, μυστηριώδες, ερωτικό, με κοινωνικές αντιθέσεις και με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, τότε διάβασε την «ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ». Είναι ένα βιβλίο το οποίο δεν θα θες να τελειώσει, όμως παράλληλα θα θες να τελειώσει γιατί θα το διαβάζεις με κομμένη την ανάσα για να δεις τι θα συμβεί στο τέλος…
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
