Κουβέντα στην «αυλή» με τον συγγραφέα Θάνο Κονδύλη, με αφορμή την έκδοση του βιβλίο του «Το μυστηριώδες χαμόγελο της Αθηνάς», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο και τι «κρύβει» μέσα του αυτός ο τίτλος;
Με γοήτευε πάντα η Αθήνα, όχι μόνο ως μία ιστορική πόλη, αλλά ως ένα ζωντανό, σύγχρονο παλίμψηστο. Η ιδέα ότι κάτω από τους δρόμους και τις πολυκατοικίες του σήμερα, κρύβεται ένα απέραντο δίκτυο αρχαίων αντικειμένων, ιστοριών και μυστικών, μου φάνηκε τρομερά ελκυστική. Ήθελα να εξερευνήσω αυτή την αντίθεση: τον αγώνα για επιβίωση σε μια μοντέρνα μεγαλούπολη, όπου οι άνθρωποι παλεύουν με τη γραφειοκρατία και την καθημερινότητα, και παράλληλα την ύπαρξη ενός παράλληλου, σκοτεινού κόσμου όπου η πολιτιστική κληρονομιά γίνεται εμπόρευμα. Το "μυστηριώδες χαμόγελο της Αθηνάς", ο τίτλος, κρύβει τόσο τον μύθο και την ομορφιά της αρχαίας Αθήνας όσο και το κεντρικό μυστήριο της πλοκής: την κλοπή ενός αρχαιολογικού ευρήματος. Ο τίτλος συνδυάζει την ιστορία με το αστυνομικό-ερωτικό θρίλερ, υποδηλώνοντας ότι το έγκλημα έχει βαθιές ρίζες στο παρελθόν.
Η εξαφάνιση της αρχαιολογικής πλάκας έχει αλληγορικό χαρακτήρα ή είναι η αρχή της ιστορίας;
Η εξαφάνιση της πλάκας είναι το γεγονός που πυροδοτεί όλη την πλοκή. Είναι η αρχή του μυστηρίου. Από εκεί και πέρα, όλα ξεκινούν: η έρευνα της αστυνομίας, η αναζήτηση από τον πρωταγωνιστή, η αποκάλυψη ενός διεθνούς κυκλώματος αρχαιοκαπηλίας και η γνωριμία με μια σειρά από χαρακτήρες που εμπλέκονται σε αυτόν τον υπόκοσμο. Χωρίς αυτή την εξαφάνιση, δε θα υπήρχε η ιστορία. Πέρα από την πλοκή, η κλοπή της πλάκας έχει και έναν βαθύτερο συμβολισμό. Η πλάκα, ένα απλό, φαινομενικά ασήμαντο αντικείμενο, αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι της εθνικής μας ταυτότητας και της συλλογικής μας μνήμης. Η εξαφάνισή της δεν είναι απλώς η απώλεια ενός αντικειμένου, αλλά η αλληγορία της αποκοπής από το παρελθόν μας.
Μιλήστε μας λίγο για τους ήρωες του βιβλίου σας. Τι τους χαρακτηρίζει και πως αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους;
Ο κεντρικός ήρωας είναι ο αστυνόμος Περικλής Πανταζής. Είναι ένας έξυπνος και ικανός αστυνομικός, αλλά με μια πιο ανθρώπινη πλευρά. Του αρέσει η κλασική μουσική και είναι λάτρης του ωραίου φύλου. Η ιστορία ξεκινά με την εμφάνιση της Κατερίνας Νομικού, μιας μυστηριώδους αρχαιολόγου, η οποία καταγγέλλει την κλοπή. Η αλληλεπίδραση του αστυνόμου με αυτή τη γυναίκα είναι καθοριστική, καθώς εκείνη τον οδηγεί στην υπόθεση. Ωστόσο, η Κατερίνα δεν είναι αυτό που φαίνεται και η σχέση τους είναι γεμάτη ανατροπές. Το βιβλίο περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα χαρακτήρων από διάφορα κοινωνικά στρώματα: πολιτικοί και επιχειρηματίες που εμπλέκονται στη διαφθορά, άτομα του υποκόσμου και της μαφίας, απλοί πολίτες που βρίσκονται άθελά τους μπλεγμένοι. Ο Περικλής Πανταζής αλληλοεπιδρά με όλους αυτούς τους χαρακτήρες, προσπαθώντας να ξεδιαλύνει το μυστήριο. Στην πορεία, ανακαλύπτει ότι είναι ένα πιόνι σε ένα παιχνίδι εξουσίας, όπου κανείς δεν είναι αθώος.
Σε μια ιστορία που εμπλέκονται άτομα της υψηλής κοινωνίας, πολιτικοί, επιχειρηματίες, αστυνομικοί, άτομα του υποκόσμου αλλά και απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, πόση «αφοσίωση» χρειάζεται από τη μεριά του συγγραφέα, για να μη χαθούν οι ισορροπίες;
Σε μια ιστορία με τόσους πολλούς χαρακτήρες και διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, η «αφοσίωση» του συγγραφέα είναι απολύτως απαραίτητη και εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους: σχολαστική οργάνωση, αυθεντικότητα, ισορροπία και ρυθμός, συνοχή του θέματος. Στην ουσία, η αφοσίωση του συγγραφέα δεν είναι απλώς θέμα χρόνου, αλλά θέμα μεθοδικότητας και απόλυτης αφοσίωσης στην ίδια την ιστορία. Είναι σαν να διευθύνει μια μεγάλη ορχήστρα, όπου κάθε όργανο (χαρακτήρας) πρέπει να παίξει τη σωστή στιγμή για να δημιουργηθεί η τελική αρμονία.
Υπήρξαν στιγμές που αισθανθήκατε την «ανάγκη» να δώσετε άλλη τροπή στη ροή της πλοκής;
Πράγματι υπήρξαν τέτοιες στιγμές. Στην αρχή είχα ένα σχέδιο, μια πορεία που ήθελα να ακολουθήσει η πλοκή. Ωστόσο, καθώς οι χαρακτήρες «ζωντάνευαν» στο χαρτί, άρχισαν να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις και να κινούνται με τρόπους που δεν είχα προβλέψει. Μερικές φορές, μια νέα ιδέα ή μια ανατροπή εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της συγγραφής, η οποία είναι πολύ πιο δυνατή από την αρχική. Είναι μια δημιουργική διαδικασία όπου ο συγγραφέας πρέπει να είναι ταυτόχρονα ο «αρχιτέκτονας» του σχεδίου και ο «ακροατής» των χαρακτήρων του.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Υπάρχει μια τεράστια ανακούφιση. Η ένταση, οι αμφιβολίες, οι ατέλειωτες ώρες δουλειάς και η πίεση για την ολοκλήρωση επιτέλους τελειώνουν. Είναι σαν να απελευθερώνεσαι από ένα μεγάλο βάρος που κουβαλούσες για καιρό. Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει και μια αίσθηση κενού και μελαγχολίας. Για τόσο καιρό, ζούσα μαζί με τους χαρακτήρες, έμπαινα στον κόσμο τους, μοιραζόμουν τις χαρές και τις λύπες τους. Όταν βάζεις την τελευταία τελεία, είναι σαν να τους αποχαιρετάς. Η ιστορία δεν είναι πλέον μόνο δική σου, αλλά είναι έτοιμη να βγει στον κόσμο, και εσύ μένεις πίσω.
Τι μήνυμα θα στέλνατε στους αναγνώστες για να διαβάσουν «Το μυστηριώδες χαμόγελο της Αθηνάς»;
Αν μπορούσα να στείλω ένα μήνυμα στους αναγνώστες, θα ήταν το εξής: φανταστείτε την καρδιά της Αθήνας. Κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης, η ιστορία και το σήμερα συγκρούονται. Μην περιμένετε μια απλή αστυνομική ιστορία. «Το Μυστηριώδες Χαμόγελο της Αθηνάς» δεν είναι μόνο η αναζήτηση για ένα κλεμμένο αντικείμενο. Είναι ένα ταξίδι στον σκοτεινό κόσμο της διαφθοράς. Ακολουθήστε τον αστυνόμο Περικλή Πανταζή, έναν ήρωα που είναι τόσο ανθρώπινος όσο και πεισματάρης, καθώς παλεύει να ξεδιαλύνει το μυστήριο και να βρει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από το πιο αινιγματικό χαμόγελο της ιστορίας. Είστε έτοιμοι να ανακαλύψετε το μυστικό;
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
