Κουβέντα στην «αυλή» με τον συγγραφέα Διονύση Σγούρο, με αφορμή την έκδοση του βιβλίο του «Άλγος ηδύ - Η μνήμη του έρωτα», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κύφαντα
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;
Υπάρχουν άνθρωποι –όχι πολλοί- που δηλώνουν πως μια φορά ερωτεύτηκαν στη ζωή τους και πως παραμένουν ερωτευμένοι, ακόμα κι αν αυτός ο έρωτας τους συνάντησε στα νεανικά τους χρόνια. Παρότι αυτό είναι μια στάση ζωής που δεν την υιοθετώ, αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να ‘στήσω’ αυτήν την ιστορία. Γι’ αυτό έπλασα τους ήρωες μου να είναι δυο άνθρωποι διαφορετικοί με ένα όμως κοινό, αλλά πολύ δυνατό, σημείο. Την έντονη ερωτική χημεία. Αυτό τους συνδέει και τους φέρνει μαζί ξανά και ξανά. Βιώνουν κατ’ επανάληψη την ηδύτητα των συνευρέσεων τους αλλά και το άλγος του χωρισμού. Εξ ου και ο τίτλος.
Πόσα μυστικά, μα και πόσες αλήθειες «κρύβει» μέσα στις σελίδες του;
Στις προθέσεις μου ήταν να γράψω αλήθειες και μόνο. Βέβαια, ο κάθε αναγνώστης μπορεί να ανακαλύψει μυστικά που ίσως να έχουν σχέση με τον ίδιο, με τον χαρακτήρα και τα βιώματά του. Άλλος πάλι μπορεί να διαφωνήσει με τη στάση των ηρώων αν δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του. Όλα μπορούν να συμβούν στη διαδραστική διαδικασία του διαβάσματος. Όμως, ο ρόλος του συγγραφέα δεν είναι να χαϊδεύει αυτιά ούτε να δίνει απαντήσεις. Ο ρόλος του είναι να θέτει ερωτήματα και προβληματισμούς.
Πόση δύναμη έχουν τα θέλω των άλλων, στη ζωή των ηρώων σας και κατά πόσο ο έρωτας μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά γι’ αυτούς;
Για τον Χρήστο, τον ήρωα του βιβλίου, τα ‘θέλω’ των άλλων –οι ανάγκες τους θα έλεγα καλύτερα- παίζουν καθοριστικό ρόλο. Είναι άνθρωπος του καθήκοντος και της εκπλήρωσης υποχρεώσεων αγνοώντας τις δικές του ανάγκες κι επιθυμίες. Ο έρωτάς του για τη Ρίτα είναι η όαση στη συναισθηματική έρημο που βιώνει, η περιστασιακή λύτρωση από τη μονοτονία της ζωής του και συγχρόνως η εκτόξευση του σε σφαίρες σεξουαλικής πανδαισίας. Αντίθετα, εκείνη είναι άνθρωπος πιο ανοιχτόμυαλος, πιο ανεξάρτητος, πιο τολμηρός. Μένει όμως δέσμια της ερωτικής τους χημείας. Κάθε συνάντησή τους λειτουργεί και γι’ αυτή λυτρωτικά, δημιουργώντας της όμως ένα διαρκές απωθημένο.
Τι χαρακτηρίζει του ήρωες του βιβλίου σας;
Με δεδομένα τα χαρακτηριστικά των ηρώων που προανέφερα, θα έλεγα πως τους χαρακτηρίζει μια εμμονή για κάτι ιδανικό το οποίο όμως δεν είναι.
Υπήρξαν στιγμές κατά τη συγγραφή, που η ροή της ζωής των ηρώων, σας δημιούργησαν δεύτερες σκέψεις που θα οδηγούσαν σε αλλαγή ρόλων ή που πιθανόν θα έδιναν και διαφορετική τροπή στην ιστορία;
Οι δεύτερες σκέψεις, η αλλαγή ρόλων και η διαφορετική τροπή μιας ιστορίας είναι κάτι που συμβαίνει κάποιες φορές, όταν μια άλλη ιδέα, καλύτερη, εμφανιστεί στο μυαλό ενός συγγραφέα. Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, όμως, δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Έτσι ήταν η πλοκή της ιστορίας όπως την είχα αρχικά σχεδιάσει και πάνω σε αυτό το πλάνο πορεύτηκε η γραφή μου.
Έχει τελικά ο έρωτας, μνήμη;
Βέβαια έχει. Άλλοτε ισχυρή, που μπορεί να διαρκέσει πολύ -ίσως και χρόνια-, κι άλλοτε ασθενή που μπορεί να σβήσει γρήγορα. Εξαρτάται από τη διάρκεια της σχέσης, την αλληλοσυμπλήρωση των χαρακτήρων και το σεξουαλικό ταίριασμα.
Τι μήνυμα θα στέλνατε στους αναγνώστες για να διαβάσουν αυτό σας το «Άλγος ηδύ – Η μνήμη του έρωτα»;
Να το διαβάσουν, είτε έχουν βιώσει μια παρόμοια κατάσταση είτε όχι. Κι αν την έχουν βιώσει, σίγουρα θα βρουν στοιχεία της προσωπικής τους ιστορίας που θα τους ακουμπήσουν. Αν πάλι όχι, θα τους φανερωθεί ένας κόσμος διαφορετικός αλλά εξίσου ρεαλιστικός με τον δικό τους. Υπάρχουν τόσα διαφορετικά είδη κόσμων όσα και ανθρώπων.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
