Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με τον ηθοποιό Γιάννη Φιλίππου, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Οι 12 Ένορκοι», σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, που συνεχίζει για 11η χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Η αλήθεια είναι πως το λέω πάντα, δεν ήμουν ποτέ από τα παιδιά που είχαν όνειρο να γίνουν ηθοποιοί. Μου άρεσε να ασχολούμαι με ομαδικές δραστηριότητες (παραδοσιακοί χοροί, αθλητικοί σύλλογοι, χορωδία κλπ.) που κάθε καλοκαίρι ωστόσο παρουσίαζαν τη δουλειά τους. Από αυτό κρατάμε την συνεχή επαφή με το κοινό. Στις παρέες επίσης χαιρόμουν να είμαι ο “διασκεδαστής” που τους έκανε να γελάνε κάνοντας μιμήσεις και λέγοντας ιστορίες. Οπότε αυτά τα δύο, σε συνδυασμό με το ότι δεν πέρασα στο μαθηματικό που είχα δηλώσει, με οδήγησαν σε μια ερασιτεχνική ομάδα του δήμου κι από κει μου μπήκε το μικρόβιο.
Από το χθες, πως φτάσατε στο σήμερα; Ποιοι σταθμοί σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Από τα χρόνια της δραματικής σχολής άρχισα να δουλεύω στο θέατρο Περίακτοι, όπου με σκηνοθέτη τον δάσκαλο μου Σπύρο Κολιαβασίλη άρχισα να μαζεύω εμπειρίες που πραγματικά υπήρξαν τα πιο γερά θεμέλια μου για να προχωρήσω. Έπειτα ακολούθησε μια σειρά συνεργασιών μου με τον Δημήτρη Αδάμη (μετρ του θεάτρου για παιδιά), τον Johny O. και την ομάδα splish-splash όπου εξέλιξα τα εκφραστικά μου μέσα μιας και επρόκειτο για βωβό/σωματικό θέατρο, την Αθανασία Καλογιάννη που μαζί “βουτήξαμε” στον υπέροχο κόσμο της Ζωρζ Σαρή και βέβαια η συνεργασία μου με την Κων/να Νικολαΐδη τα τελευταία χρόνια που νιώθω οτί με εξελίσσει τόσο ως ηθοποιό όσο και ως άνθρωπο. Δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω βέβαια τη συνεργασία μου με τον Θωμά Μοσχόπουλο (που θαυμάζω απεριόριστα) στο Εθνικό Θέατρο τη χρονιά του κορωνοϊού όπου και ζήσαμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, καθώς και εκείνη με τον αείμνηστο Βασίλη Νικολαΐδη που έγινε αφορμή να τον γνωρίσω και να γίνει ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου.
Ενδέκατος χρόνος για την παράσταση «Οι 12 Ένορκοι», σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, ενδέκατος χρόνος επιτυχίας, όπως φανερώνει ο θαυμασμός των θεατών. Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που ξεχωρίζει στην παράσταση κατά τη γνώμη σας;
Όσα χρόνια κι αν περάσουν οι “12 ένορκοι” θα παραμένουν μια από τις πιο αγαπημένες παραστάσεις του κοινού, αλλά και όσων ηθοποιών έχουμε περάσει από αυτήν. Είναι τέτοιο το κείμενο και τόσο προσεγμένη η δουλειά και μελέτη που έχει κάνει η Κων/να Νικολαΐδη, που κάθε παράσταση είναι και μια δυνατή εμπειρία. Περνάει τα μηνύματα που πρέπει στον θεατή και τον κάνει να σκεφτεί και να αναθεωρήσει ίσως για πολλά πράγματα χωρίς ωστόσο να κουνάει το δάχτυλο και να γίνεται διδακτική. Οι “12 ένορκοι” καθρεφτίζουν τη σύγχρονη κοινωνία και οι θεατές αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε κάποιον από τους χαρακτήρες του έργου. Έτσι λοιπόν αισθάνονται μια οικειότητα και παρακολουθούν όχι απλώς βλέποντας αποστασιοποιημένα μια παράσταση, αλλά νιώθοντας σαν να συμμετέχουν στην διαδικασία ως μέλη του συνόλου. (Να πούμε βέβαια πως δεν υπάρχει ενεργή συμμετοχή των θεατών στην απόφαση των ενόρκων.)
Πείτε μας, τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Οι 12 Ένορκοι» και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Είχα ήδη παρακολουθήσει την παράσταση και την είχα ζηλέψει, με την καλή έννοια. Το 2020, μετά από την πρώτη μου συνεργασία με την Κων/να Νικολαΐδη στην “Χριστουγεννιάτικη Ιστορία”, είχα αναλάβει να παίζω τον Ένορκο Νο2 στη β’ διανομή για τις πρωινές παραστάσεις για σχολεία. Δυστυχώς εκείνη η περίοδος συνέπεσε με την πανδημία του κορωνοϊού οπου και έκλεισαν τα θέατρα. Έκτοτε έκανα αντικαταστάσεις όποτε χρειαζόταν μέχρι που πέρσι μου έγινε η πρόταση να μπω και επισήμως στο βασικό cast. Τέτοιες ευκαιρίες δεν τις αφήνεις, από το κείμενο και τη σκηνοθεσία μέχρι τους υπέροχους συναδέλφους, τη μουσική και όλους τους συντελεστές, είναι ευλογία για έναν ηθοποιό να είναι κομμάτι αυτής της δουλειάς. Όσο για το ρόλο μου, τι να πω; Σε έναν κόσμο σκληρό και γεμάτο εντάσεις, αγενή και συχνά προσβλητικό, ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, ευγενικός και συνεσταλμένος, προσπαθεί να βρει τη θέση του. Αυτός είναι ο Ένορκος Νο2 και τον αγαπώ πολύ!
Θα μπορούσε να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας η θεματολογία της παράστασης;
Η θεματολογία της παράστασης είναι δυστυχώς πάντα επίκαιρη. Ειδικά στην εποχή μας που οι δολοφονίες και τα δικαστικά ρεπορτάζ βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των καθημερινών δελτίων ειδήσεων, οι θεατές είναι πια εξοικειωμένοι και “μπαίνουν” πολύ πιο εύκολα μέσα στο έργο. Ωστόσο το κείμενο δεν στέκεται τόσο στην πράξη αυτή καθαυτή, όσο στον τρόπο που οι 12 διαφορετικοί χαρακτήρες αντιλαμβάνονται και παίρνουν θέση πάνω στο ζήτημα. Η διαφορά με την σύγχρονη καθημερινότητα όπου όλοι έχουν άποψη για τα πάντα και την εκφέρουν κρυμμένοι πίσω από το πληκτρολόγιο τους (και συχνά ανώνυμα με ψεύτικα προφίλ) είναι ότι αυτοί οι 12 άντρες παθιάζονται, διαφωνούν και επιχειρηματολογούν πρόσωπο με πρόσωπο. Αυτό είναι κάτι που λείπει στις μέρες μας, αλλά και που ταυτόχρονα κάνει το έργο ακόμα πιο ελκυστικό.
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
…Αυτή η παράσταση πέρα από ένα εξαιρετικά καλογραμμένο κείμενο με αγωνιώδη υπόθεση, είναι και ένα μάθημα ζωής. Ένα “παράθυρο” που μπορεί να σου ανοίξει νέες προοπτικές στον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι και αντιδράς στα πράγματα. Μια υπενθύμιση ότι τίποτα δεν είναι απαραίτητα όπως φαίνεται και πως ίσως προτού πάρεις μια απόφαση και για να μπορείς να αποκτήσεις δική σου κρίση, πρέπει να δώσεις χρόνο και χώρο στα πράγματα. Μη χάσεις αυτό το έργο. Και φρόντισε να έχεις χρόνο μετά για συζήτηση…
Ποια είναι η αγαπημένη σας ατάκα μέσα στο έργο;
Είναι πολλές οι αγαπημένες μου ατάκες, τόσο από δικές μου όσο και από άλλους ενόρκους. Θα αναφέρω ωστόσο μία που νομίζω συνοψίζει και το όλο κλίμα της παράστασης:
-Ένορκος 8: Μπορεί το αγόρι πράγματι να σκότωσε τον πατέρα του (παύση)... αλλά μπορεί και όχι!
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Φέτος, παράλληλα με τους “12 ενόρκους” που συνεχίζουν τις παραστάσεις τους μέχρι τέλος Μαΐου, συμμετέχω στην οικογενειακή παράσταση “Η Παναγία των Παρισίων” του Β. Ουγκώ στο “Θέατρον” του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος. Η διασκευή και σκηνοθεσία είναι πάλι της Κων/νας Νικολαΐδη κι εκεί υποδύομαι τον τράγο της τσιγγάνας Εσμεράλδας, τον Τζαλί. Η παράσταση θα συνεχιστεί μέχρι τέλη Απριλίου.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
