Κουβέντα στην «αυλή» με την συγγραφέα Δήμητρα Παπαναστασοπούλου, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της «Αδάμαστες ψυχές», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γράφημα
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;
Απόγονοι των ηρώων του βιβλίου μού διηγήθηκαν όσα γνώριζαν από τους δικούς τους ανθρώπους. Η ιστορία τους με συνεπήρε και, με τη σύμφωνη γνώμη τους, έγινε μυθιστόρημα. Ο τίτλος αντιπροσωπεύει όσα οι ήρωες έκρυβαν μέσα τους: ατσάλινες ψυχές, δυνατές και ανυποχώρητες, αποφασισμένες να κερδίσουν το παιγνίδι της ζωής, παρά τις αντιξοότητες.
Πόσα μυστικά, μα και πόσες αλήθειες «κρύβει» μέσα στις σελίδες του;
Θέλω να πιστεύω ότι κράτησα μια ισορροπία. Πολλά μυστικά φανερώνονται, πολλές πικρές αλήθειες λέγονται. Πολλά από αυτά δεν έγιναν ποτέ γνωστά στους πραγματικούς ήρωες, αλλά ο ρόλος του συγγραφέα είναι να τα φανερώσει στον αναγνώστη, να τον κάνει γνώστη, ώστε να κατανοήσει σε βάθος τους χαρακτήρες.
Πόση δύναμη έχουν τα θέλω των άλλων, στη ζωή των ηρώων σας και κατά πόσο η αγάπη μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά γι’ αυτούς;
Κανείς από τους ήρωες δεν υποχώρησε μπροστά στα «θέλω» των άλλων, όσο δυνατοί κι αν ήταν. Αυτό μού προκάλεσε μια δυνατή έλξη να πω την ιστορία τους με τον δικό μου τρόπο, να δείξω στον σημερινό άνθρωπο ότι πάντα υπάρχει μια άλλη οδός, αρκεί εμείς να αποφασίσουμε να τη βαδίσουμε. Όσο για την αγάπη, πάντα λειαίνει κι ομορφαίνει τη ζωή μας, αλλά, ακόμη και στο δικό της κάλεσμα, χρειάζεται η θετική μας απόκριση.
Τι χαρακτηρίζει του ήρωες του βιβλίου σας;
Κοινό τους σημείο είναι η αποφασιστικότητα, όμως ο καθένας χαρακτηρίζεται από διαφορετικά στοιχεία: άλλος είναι σκληρός και ανάλγητος, άλλος συμπονετικός και ευεργέτης, άλλος απατεώνας και ριψοκίνδυνος. Γι’ αυτό οι σχέσεις τους με άλλους ανθρώπους παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Υπήρξαν στιγμές κατά τη συγγραφή, που η ροή της ζωής των ηρώων, σας δημιούργησαν δεύτερες σκέψεις που θα οδηγούσαν σε αλλαγή ρόλων ή που πιθανόν θα έδιναν και διαφορετική τροπή στην ιστορία;
Είναι αλήθεια ότι η φαντασία «δουλεύει» ανεξάρτητα, αλλά έπρεπε να σεβαστώ τις ζωές και τον χαρακτήρα των ηρώων. Όσα «λοξοδρομήματα» έγιναν, έγιναν στις περιπτώσεις έλλειψης πληροφόρησης. Αλλά και πάλι ήταν εντός «πλαισίου», απλώς έδωσαν κάποιες προεκτάσεις στην ανάλυση του χαρακτήρα τους.
Πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις για τον άνθρωπο που αγαπάς και πόσες υπερβάσεις μπορείς να κάνεις;
Αν η αγάπη είναι δυνατή και απόλυτη, αν εμπεριέχει πάθος, τότε δεν υπάρχει όριο, οι όποιες υπερβάσεις μοιάζουν με απλές εκδηλώσεις στοργής.
Τελικά η αγάπη, μπορεί ν’ αντισταθεί στα πάντα;
Ναι, είναι η μόνη που κάνει τον κόσμο καλύτερο, γιατί η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που αγαπά διαφοροποιείται, γίνεται ο ίδιος καλύτερος χωρίς προσπάθεια.
Πόσο εύθραυστος μπορεί να αισθανθεί κάποιος μπροστά στην αλήθεια;
Πάρα πολύ, τόσο ώστε να του προκαλέσει τεράστιο και δυσεπίλυτο πρόβλημα. Η αλήθεια έχει το γνώρισμα της βαθιάς πληγής, της κατάστηθης μαχαιριάς· ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι προτιμούν να την αποφεύγουν, όσο λυτρωτική κι αν είναι στο βάθος. Ας μη ξεχνούμε ότι άνθρωποι που γνωρίζουν ένα μυστικό, έχουν την τάση να το φανερώνουν όταν νοιώθουν πως πλησιάζει το τέλος τους «για να μην το πάρουν μαζί τους».
Τι μήνυμα θα στέλνατε στους αναγνώστες για να διαβάσουν τις «Αδάμαστες ψυχές»;
Το μήνυμα είναι ότι ο άνθρωπος μπορεί να καταφέρει τα πάντα, αρκεί να το θέλει. Η ιστορία του βιβλίου μοιάζει με παραμύθι, είναι απίστευτη, όπως και η ζωή. Η φαντασία πάντα θα υποκλίνεται μπροστά της.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
