Κουβέντα στην «αυλή» με την ηθοποιό και συγγραφέα Ιωάννα Πέτσα, με αφορμή την έκδοση του βιβλίο της «Ερατεινώς και Λυρικώς», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αττικός
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;
Η ανάγκη να γράψω αυτό το βιβλίο γεννήθηκε από τα ίδια τα βιώματα και τα συναισθήματα που όλοι, λίγο ή πολύ, κουβαλάμε μέσα μας. Ο έρωτας, η αγάπη, η προσδοκία, η απώλεια και η απογοήτευση είναι εμπειρίες βαθιά ανθρώπινες, που συχνά δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε με απλά λόγια. Η ποίηση υπήρξε για μένα ο πιο ειλικρινής τρόπος να δώσω φωνή σε αυτά τα συναισθήματα και να τα μετατρέψω σε λέξεις.
Όσο για τον τίτλο «Ερατεινώς και Λυρικώς», δεν επιλέχθηκε τυχαία. Η λέξη «Ερατεινώς» παραπέμπει σε κάτι γοητευτικό, αγαπητό και ερωτικό, ενώ το «Λυρικώς» εκφράζει τον τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνονται οι σκέψεις και τα συναισθήματα μέσα από την ποίηση. Ο τίτλος, λοιπόν, αποτελεί μια συμπύκνωση της ψυχής του βιβλίου μου: είναι ένας λυρικός διάλογος με τον έρωτα, την αγάπη και τις διαφορετικές όψεις τους, τόσο φωτεινές όσο και σκοτεινές.
Ήθελα ο αναγνώστης να βρει μέσα σε αυτές τις σελίδες κάτι από τον δικό του εαυτό, να αναγνωρίσει τις δικές του στιγμές, τις πληγές του, τις ελπίδες του και τα όνειρα του. Αν τα ποιήματα μου καταφέρουν να αγγίξουν έστω και μία ανθρώπινη καρδιά, τότε θεωρώ πως ο σκοπός του βιβλίου έχει εκπληρωθεί.
Τριάντα έξι ποιήματα, μιλούν για το μεγαλείο της ψυχής και το στίβο της ζωής. Πείτε μας δυο λόγια γι’ αυτά.
Τα ποιήματα αυτά μιλούν για τη διαρκή μάχη του ανθρώπου με τον εαυτό του, τις δυσκολίες της ζωής, αλλά και για τη δύναμη της ψυχής να ξαναγεννιέται μετά από κάθε δοκιμασία. Μέσα από τον έρωτα, την αγάπη, την απώλεια και την ελπίδα, επιχειρώ να φωτίσω εκείνες τις στιγμές που μας κάνουν πιο ανθρώπινους και πιο δυνατούς.
Πως φαντάζεστε μια καλοκαιρινή βραδιά κάτω από το φως του φεγγαριού, έναν μωβ περίπατο, συντροφιά με τη χρυσόσκονη της αγάπης;
Φαντάζομαι μια καλοκαιρινή βραδιά γεμάτη αρώματα, σιωπές και φως. Το φεγγάρι να φωτίζει απαλά τα βήματα ενός μωβ περιπάτου, ενός περιπάτου γεμάτου νοσταλγία, όνειρα και βαθιά συναισθήματα. Το μωβ, για μένα, είναι το χρώμα της ευαισθησίας, του ρομαντισμού και εκείνης της γλυκιάς μελαγχολίας που συχνά συνοδεύει τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μας.
Και μέσα σε αυτή τη διαδρομή σκορπίζεται η χρυσόσκονη της αγάπης. Είναι η καλοσύνη, η τρυφερότητα και η αγάπη που μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας, ιδιαίτερα με τα παιδιά, φωτίζοντας τις ψυχές τους και χαρίζοντάς τους χαμόγελα και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Ίσως τελικά η ομορφότερη καλοκαιρινή βραδιά να είναι εκείνη όπου περπατάμε κάτω από το φως του φεγγαριού, έχοντας στις καρδιές μας αρκετή αγάπη ώστε να αφήνουμε πίσω μας λίγη χρυσόσκονη για να φωτίζει τον δρόμο των άλλων.
Μπορούν οι τύψεις να μας οδηγήσουν σε μια αθόρυβη αναγέννηση;
Πιστεύω πως ναι, οι τύψεις μπορούν να οδηγήσουν σε μια αθόρυβη αναγέννηση, αρκεί να μην γίνουν φυλακή της ψυχής, αλλά δρόμος αυτογνωσίας. Οι τύψεις είναι συχνά η φωνή της συνείδησής μας, εκείνη που μας υπενθυμίζει τα λάθη, τις παραλείψεις και τις αδυναμίες μας.
Όταν ο άνθρωπος έχει το θάρρος να κοιτάξει κατάματα το παρελθόν του, να αναγνωρίσει τις αμαρτίες και τις αστοχίες του χωρίς να τις δικαιολογεί, τότε μπορεί να ξεκινήσει μια βαθιά εσωτερική αλλαγή. Αυτή η αλλαγή δεν γίνεται με θόρυβο ούτε με μεγάλες διακηρύξεις. Γίνεται σιωπηλά, μέσα στην καρδιά και στην ψυχή. Είναι μια αθόρυβη αναγέννηση που καθαρίζει τον άνθρωπο, τον κάνει πιο ταπεινό, πιο σοφό και πιο ανθρώπινο.
Ίσως τελικά οι τύψεις να μην είναι το τέλος μιας διαδρομής, αλλά η αρχή ενός νέου δρόμου προς το φως.
Ο χορός του πάθους, είναι ο έρωτας της ψυχής;
Ο «Χορός του Πάθους» δεν είναι ακριβώς ο έρωτας της ψυχής· είναι περισσότερο η σπίθα που μπορεί να τον προαναγγείλει ή να τον μιμηθεί. Στο ποίημα μου, δύο άνθρωποι συναντιούνται μέσα στη μαγεία της στιγμής, παρασύρονται από την έλξη και αφήνονται στη δύναμη του πάθους. Είναι μια συνάντηση έντονη, αληθινή ως προς το συναίσθημα της στιγμής, αλλά όχι απαραίτητα προορισμένη να διαρκέσει.
Πιστεύω ότι ο έρωτας της ψυχής έχει βάθος, διάρκεια και μια βαθύτερη ένωση των ανθρώπων. Το πάθος, αντίθετα, μοιάζει με φλόγα που καίει δυνατά και φωτίζει τη νύχτα, ακόμη κι αν σβήσει με το ξημέρωμα. Αυτό όμως δεν το κάνει λιγότερο σημαντικό. Κάποιες φορές, ακόμη και ένας περαστικός έρωτας μπορεί να μας θυμίσει ότι είμαστε ζωντανοί, ότι μπορούμε ακόμη να νιώσουμε, να ονειρευτούμε και να παραδοθούμε στη μαγεία μιας στιγμής.
Γι' αυτό και στην ποίηση μου το πάθος δεν παρουσιάζεται ως λάθος ή ως αμαρτία, αλλά ως μια ανθρώπινη εμπειρία που, έστω και για ένα βράδυ, δίνει νόημα στην ύπαρξη και επιβεβαιώνει τη δίψα της καρδιάς για ζωή και έρωτα.
Σε μια επιστροφή, υπάρχουν ερωτικά σκιρτήματα;
Πιστεύω πως σε κάθε αληθινή επιστροφή στη ζωή υπάρχουν και ερωτικά σκιρτήματα. Όταν ο άνθρωπος αφήνει πίσω του τον πόνο, τη λύπη και τη μιζέρια, όπως συμβαίνει στο ποίημα «Επανάκαμψη», δεν ανακτά μόνο το χαμόγελό του, αλλά και την ικανότητά του να συγκινείται, να ονειρεύεται και να αγαπά.
Τα ερωτικά σκιρτήματα είναι συχνά το πρώτο σημάδι ότι η ψυχή ξαναβρίσκει το φως της. Είναι η στιγμή που η καρδιά αρχίζει να χτυπά πιο δυνατά, που τα βλέμματα αποκτούν ξανά νόημα και που ο έρωτας γίνεται μια νέα υπόσχεση ζωής. Γι' αυτό και στα δύο ποιήματα η επιστροφή και ο έρωτας δεν είναι ξεχωριστές έννοιες· είναι δύο στάδια της ίδιας διαδρομής. Πρώτα αναγεννάται η ψυχή και ύστερα γεννιέται η επιθυμία να μοιραστεί αυτή την αναγέννηση με έναν άλλο άνθρωπο.
Ίσως τελικά τα ερωτικά σκιρτήματα να είναι η πιο όμορφη απόδειξη ότι η ζωή μάς καλεί ξανά κοντά της.
Τι κρύβει μέσα της η ωδή στη γυναίκα;
Η «Ωδή στη Γυναίκα» κρύβει μέσα της τον θαυμασμό, τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη προς τη γυναίκα ως πηγή ζωής, αγάπης και δημιουργίας. Μέσα από το ποίημα μου αυτό θέλησα να υμνήσω όχι μόνο την ομορφιά της, αλλά κυρίως τη δύναμη της ψυχής της, τη μητρική της αγκαλιά, την αντοχή της, την προσφορά της και τη βαθιά επίδρασή της στην πορεία της ανθρωπότητας.
Ταυτόχρονα, όμως, το ποίημα αναγνωρίζει και μια μεγάλη αντίφαση. Ενώ η γυναίκα υπήρξε διαχρονικά πηγή έμπνευσης, αγάπης και ζωής, συχνά βρέθηκε αντιμέτωπη με την αδικία, τη βία, την ταπείνωση και την υποτίμηση. Γι' αυτό η «Ωδή στη Γυναίκα» δεν είναι μόνο ένας ύμνος· είναι και μια υπενθύμιση ότι ο σεβασμός προς τη γυναίκα δεν πρέπει να εκφράζεται μόνο με λόγια, αλλά και με πράξεις.
Στην ουσία, αυτό που κρύβει μέσα της η ωδή είναι η πεποίθηση ότι η γυναίκα, ως γεννήτρα της ζωής και φορέας αγάπης, παραμένει μία από τις σπουδαιότερες και πιο πολύτιμες δυνάμεις του ανθρώπινου πολιτισμού.
Εν κατακλείδι, η «Ωδή στη Γυναίκα» είναι ένας ύμνος σε εκείνη που γεννά τη ζωή, εμπνέει την τέχνη, στηρίζει τον άνθρωπο και, παρά τις πληγές που της επέβαλε η ιστορία, συνεχίζει να αγαπά, να δημιουργεί και να φωτίζει τον κόσμο.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
