Κουβέντα στην «αυλή» μας, με την ηθοποιό Μαρία Κοκολάκη, με αφορμή την συμμετοχή της στην παράσταση «Αυτή που ονειρευόμουν» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Αντώνη Καλομοιράκη στο Θέατρο 2510.
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Η υποκριτική, ήταν και είναι και βαθιά εσωτερική ανάγκη έκφρασης, που γεννήθηκε ήδη από πολύ μικρή ηλικία, οπότε για μένα ήταν αρκετά ξεκάθαρο από νωρίς ότι θέλω να ακολουθήσω αυτόν τον κλάδο.
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Αυτή που ονειρευόμουν» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Ο Αντώνης Καλομοιράκης, που έχει γράψει το έργο και το σκηνοθετεί, είναι ένας εξαιρετικός συνάδελφος, με τον οποίο έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν. Έτσι η ομάδα που ανέλαβε να ανεβάσει το έργο, μου πρότεινε τον ρόλο και μου έδωσε να διαβάσω το κείμενο, δέχτηκα αμέσως. Ο ρόλος μου, είναι ένα ρομπότ-σκούπα ΑΙ, που έχει δημιουργηθεί για να είναι βοηθός-συντροφιά και να κάνει την ζωή τον ανθρώπων πιο εύκολη… ή και όχι...
Τι το διαφορετικό κατά τη γνώμη σας έχει στον «πυρήνα» της αυτή η παράσταση;
Πραγματεύεται ένα πολύ επίκαιρο θέμα, αυτό της ΑΙ τεχνολογίας και πόσο πολύ είναι σε θέση, να επηρεάσει την καθημερινότητα των ανθρώπων, όχι μόνο σε πρακτικά ζητήματα, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις.
Μπορούν να ανατραπούν τα πάντα, όταν η τεχνολογία αποφασίζει για εμάς ή όλα είναι στο μυαλό και στις φοβίες μας;
Αυτός ακριβώς πιστεύω ότι είναι και ο μεγαλύτερος φόβος των ανθρώπων σήμερα. Το παν είναι να βρεθεί η χρυσή τομή. Η τεχνολογία είναι σωτηρία στον βαθμό που δεν αντικαθιστά τον άνθρωπο σαν οντότητα. Άμα μάθουμε να την χρησιμοποιούμε προς όφελος μας και όχι σαν αντικαταστάτη μας, μόνο κερδισμένοι μπορούμε να είμαστε από αυτήν.
Τι σημαίνει η λέξη «σανίδι» για εσάς και πόσο αγγίζει τον ψυχισμό σας το «χειροκρότημα» του θεατή;
Η λέξη «σανίδι» είναι ο καμβάς του ηθοποιού. Είναι ο χώρος που μπορεί να μεταμορφωθεί, να μεταφέρει τα μηνύματα του, να γίνει κάποιος άλλος, να καταθέσει ένα κομμάτι της ψυχής του. Να μπει σε έναν άλλο κόσμο και να χαθεί μέσα σε αυτόν παίρνοντας μαζί του και τον θεατή. Γι’ αυτό και το χειροκρότημα, όταν είναι πηγαίο, είναι η χαρά και η ικανοποίηση του ηθοποιού, ότι για λίγες ώρες ταξίδεψε μαζί με άλλους ανθρώπους σε κάτι μαγικό.
Ποιο μήνυμα θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή της παράστασης;
Θα του έλεγα ότι τον περιμένω με χαρά να έρθει να ονειρευτεί μαζί μας.
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα;
Αυτή που λέει: απομακρυνθήκαμε και οι δύο γιατί ξεχάσαμε πως να αγαπάμε. Πως να αγαπάμε σωστά. Θέλει προσπάθεια η αγάπη, δεν είναι μηχανή.
Είμαστε τελικά αυτοί που ονειρευόμαστε ή όλα κινούνται σε ένα ουτοπικό φάσμα;
Είμαστε αυτοί που ονειρευόμαστε, όταν αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να ζήσει, να νιώσει, να γευτεί τη ζωή σε όλες της τις εκφράσεις.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
