Κουβέντα στην «αυλή» μας, με την ηθοποιό Γιούλη Παπαδάκη, με αφορμή την συμμετοχή της στην παράσταση «Αυτή που ονειρευόμουν» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Αντώνη Καλομοιράκη στο Θέατρο 2510
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Δεν ήταν κάποια συγκεκριμένη αφορμή. Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλει να ασχοληθεί με αυτό τον μαγικό κόσμο του θεάματος. Τραγουδούσα, έλεγα ατάκες από σειρές, ήθελα να κάνω τον κόσμο να γελάει οπότε κάποια στιγμή όσο μεγάλωνα βρήκα ότι αυτό είναι το επάγγελμα στο οποίο νιώθω ότι ανήκω.
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Αυτή που ονειρευόμουν» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Ο Αντώνης Καλομοιράκης πέρα από παιδικός φίλος, είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω και εκτιμώ για το ταλέντο και την ευφυΐα του. Είχα διαβάσει το κείμενο και απλά του είπα «αυτό το έργο πρέπει να ανέβει ΤΩΡΑ» Έτσι, αποφασίσαμε με τα παιδιά (Νικόλας Παπαδάκης, Γιώργος Σατιλμής, Μαρία Κοκολάκη) όντως να το ανεβάσουμε και να μας σκηνοθετήσει ο Αντώνης, καθώς είναι ένα έργο που και εκείνος αγαπάει και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Τι το διαφορετικό κατά τη γνώμη σας έχει στον «πυρήνα» της αυτή η παράσταση;
Η παράσταση αυτή καταφέρνει κάτι πολύ σπάνιο στις μέρες μας. Να σε κάνει να γελάς με την ψυχή σου αλλά ταυτόχρονα να σε βάζει σε σκέψεις. Είναι ένα θέμα πιο επίκαιρο από ποτέ, καθώς ασχολείται με την τεχνητή νοημοσύνη η οποία ξέρουμε πως έχει μπει στις ζωές όλων.
Μπορούν να ανατραπούν τα πάντα, όταν η τεχνολογία αποφασίζει για εμάς ή όλα είναι στο μυαλό και στις φοβίες μας;
Και τα δυο μπορεί να ισχύουν. Προσωπικά αγαπώ την τεχνολογία και τη χρησιμοποιώ καθημερινά. Το θέμα είναι όμως να μην καταλήγει να είναι απαραίτητο ένα ‘’chatgpt’’ για να περάσουμε τη μέρα μας και να είναι ο σύντροφός μας. Δυστυχώς, βλέπω ότι πολλοί άνθρωποι το έχουν ανάγκη πια και κάνουν συζητήσεις αντί να τις κάνουν με ανθρώπους. Αυτό ακριβώς θέλει να σου δείξει αυτή η παράσταση, ότι ναι μεν η τεχνολογία μπορεί να κάνει τα πάντα αλλά δεν θα είναι ποτέ άνθρωπος.
Τι σημαίνει η λέξη «σανίδι» για εσάς και πόσο αγγίζει τον ψυχισμό σας το «χειροκρότημα» του θεατή;
Είναι ανάμεικτα συναισθήματα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως πάνω στο σανίδι νιώθω ότι αναπνέω καλύτερα. Όσο για το χειροκρότημα είναι αυτό που σε κάνει να ξεχνάς όλες τις δυσκολίες που έχεις περάσει για να καταφέρεις να κάνεις αυτό που αγαπάς. Η συγκίνηση που βιώνεις και το πόσο κοντά αισθάνεσαι με τον κόσμο δεν περιγράφεται.
Ποιο μήνυμα θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή της παράστασης;
Τον αγαπημένο μου στίχο από το τραγούδι της παράστασης που τα λέει όλα: «Η τεχνολογία κάνει θαύματα μα ο άνθρωπος πιο πολλά»
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα;
Είναι πολλές που σκέφτομαι που μου φέρνουν γέλιο κατευθείαν αλλά θέλω να πω μια σοβαρή διότι όντως με άγγιξε από την πρώτη στιγμή που τη διάβασα: «Οι μηχανές χαλάνε, η αγάπη όμως ποτέ»
Είμαστε τελικά αυτοί που ονειρευόμαστε ή όλα κινούνται σε ένα ουτοπικό φάσμα;
Όπως λέει και ο ίδιος ο Αντώνης, ‘’καμιά φορά δεν ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο, ερωτευόμαστε αυτό που ονειρευτήκαμε ότι θα γίνει’’. Οπότε αυτό που μπορώ να πω είναι πως οι ανθρώπινες σχέσεις και γενικά η ζωή είναι δύσκολη πολλές φορές και θέλει προσπάθεια. Για αυτό προτείνω αυτήν την παράσταση, διότι ο θεατής θα γελάσει με την καρδιά του αλλά και θα δει τα πράγματα κατάματα.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
