Κουβέντα στην «αυλή» μας, με τον ηθοποιό Γιώργο Σατιλμή, με αφορμή την συμμετοχή του στην παράσταση «Αυτή που ονειρευόμουν» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Αντώνη Καλομοιράκη στο Θέατρο 2510
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Ποτέ μου δεν σκέφτηκα να κάνω κάτι άλλο που να μην έχει σχέση με την τέχνη. Από μικρός είχα σχέση με την μουσική μέσω του πατέρα μου που ασχολείται επίσης με τη μουσική ως Dj. Οπότε από πάντα μουσική αποτελούσε πηγή έμπνευσης. Επίσης η μητέρα μου μας ενθάρρυνε με τον αδελφό μου πάντα να είμαστε σε επαφή με την τέχνη, βλέπαμε παραστάσεις, κινηματογράφο και μας πήγαινε σε εργαστήρια ζωγραφικής καθώς και η ίδια κάποιες φορές ζωγράφιζε τον ελεύθερο χρόνο της. Έτσι κάπως έμαθα από μικρός να εκφράζομαι μέσα από την τέχνη.
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Αυτή που ονειρευόμουν» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Πέρα από την υπέροχη παρέα με τους φίλους και συνεργάτες μου, που πάντα κάνει την εμπειρία πιο ευχάριστη, αυτό που μου άρεσε πιο πολύ ήταν το ίδιο το έργο του Αντώνη Καλομοιράκη που ενώ είναι μία ξεκαρδιστική κωμωδία, περνάει πολλά σημαντικά μηνύματα όχι μόνο για την εισαγωγή του AI στις ζωές μας αλλά και για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο ρόλος του Γιαννάκη ταυτίζετε πολύ με αυτό. Είναι ένας χαρακτήρας που σε πρώτη ανάγνωση φαίνεται απλός και comic relief αλλά έχει ένα βάθος και μία μεγάλη αλήθεια με την οποία μπορούμε να ταυτιστούμε όλοι.
Τι το διαφορετικό κατά τη γνώμη σας έχει στον «πυρήνα» της αυτή η παράσταση;
Αυτό που για εμένα την κάνει να ξεχωρίζει είναι πως μέσα από την κωμωδία και το γέλιο μπορούν να περάσουν αυτά τα σημαντικά θέματα και μηνύματα.
Μπορούν να ανατραπούν τα πάντα, όταν η τεχνολογία αποφασίζει για εμάς ή όλα είναι στο μυαλό και στις φοβίες μας;
Πιστεύω πως όσο και να εξελιχθεί η τεχνολογία, ο άνθρωπος πάντα θα ψάχνει την ανθρώπινη σχέση και την αλήθεια. Το σημαντικό είναι να κατανοήσουμε όλοι πως η τεχνολογία είναι ένα εργαλείο και μέσο που μας διευκολύνει και να μην νιώθουμε εξαρτημένοι από αυτή.
Τι σημαίνει η λέξη «σανίδι» για εσάς και πόσο αγγίζει τον ψυχισμό σας το «χειροκρότημα» του θεατή;
Το σανίδι σημαίνει δίνομαι. Αυτό που αισθάνεται ένας ηθοποιός στο τέλος κάθε παράστασης είναι μοναδικό. Όταν έχεις δουλέψει κάποιους μήνες για μια παράσταση δίνοντας την αλήθεια σου και ένα κομμάτι σου στην δουλεία σου ώστε το κοινό να φύγει έχοντας πάρει κάτι από αυτή, είτε μέσο του γέλιου είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, το χειροκρότημα είναι ένα «η αποστολή εξετελέσθη».
Ποιο μήνυμα θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή της παράστασης;
Να έρθει με την παρέα του και αγαπημένα του πρόσωπα για να μοιραστούν την εμπειρία.
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα;
«Τα λέω έτσι παιγνιωδώς για να σου εντείνω την αγωνία!»
Είμαστε τελικά αυτοί που ονειρευόμαστε ή όλα κινούνται σε ένα ουτοπικό φάσμα;
Το να γίνουμε αυτοί που ονειρευόμαστε είναι αρκετά ουτοπικό, δεν χρειάζεται να είμαστε ακριβώς όπως ονειρευόμαστε για να βρούμε τον δρόμο μας.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
