Κουβέντα στην «αυλή» μας, με τον ηθοποιό Νικόλαο Παπαδάκη, με αφορμή την συμμετοχή του στην παράσταση «Αυτή που ονειρευόμουν» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Αντώνη Καλομοιράκη στο Θέατρο 2510
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Η ανάγκη να λέω ιστορίες. Η «ελευθερία» του να γίνεις ότι ονειρεύεσαι πάντα στα πλαίσια του ρόλου είναι κάτι εθιστικά μαγικό. Στην καθημερινότητά σου κάθε τρέλα και κάθε παρασπονδία «μη κανονική» σε σχέση με τα στερεότυπα που έχουμε ορίσει ως κοινωνία, έχει αντίκτυπο στην καθημερινή σου ζωή. Στο θέατρο γίνεσαι αυτό που θες και στο τέλος λαμβάνεις χειροκρότημα. Τέλειο ε;
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Αυτή που ονειρευόμουν» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Η απόφαση να ανεβάσουμε αυτή την παράσταση ήρθε από την ίδια την καθημερινότητα. Το ΑΙ έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και αρχίζει να μας επηρεάζει και συναισθηματικά. Ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία δεν συμβουλευόμασταν μία μηχανή για τα συναισθήματά μας. Η ανάγκη μας σαν ομάδα να μιλήσουμε με κάπως αστείο τρόπο για την πτυχή της καθημερινότητάς μας σε σχέση με το ΑΙ μας έκανε να ασχοληθούμε με το έργο. Ο Αντώνης Καλομοιράκης έχει γράψει το έργο αυτό πολύ πριν το ΑΙ γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό. Ο χαρακτήρας που υποδύομαι, ο Λεωνίδας, είναι ένας άνθρωπος που γενικά λόγω της έλλειψης επικοινωνίας με την σχέση του, δεν έχει κανένα κίνητρο να εργαστεί και να κάνει το οτιδήποτε στη ζωή του. Φυτοζωεί, ενώ η σύντροφός του Βίκυ επωμίζεται όλο το βάρος των ευθυνών του. Όλα ανατρέπονται όταν ο φίλος του Γιαννάκης, του φέρνει μία έξυπνη σκούπα με ενσωματωμένη την τεχνητή νοημοσύνη. Η σκούπα αυτή θα λειτουργήσει με υπερβολικά αστείο τρόπο ως καταλύτης για την σχέση του.
Τι το διαφορετικό κατά τη γνώμη σας έχει στον «πυρήνα» της αυτή η παράσταση;
Η τρέλα και η ευφυΐα του Αντώνη Καλομοιράκη είναι πάντα κάτι μοναδικό και διαφορετικό από κάθε παράσταση εκεί έξω! Εκτός από τις καταιγιστικές ξεκαρδιστικές ατάκες, ο πυρήνας της παράστασης είναι η μοναξιά και η κατάθλιψη. Έχουμε δει άπειρες ιστορίες με παρόμοιους πυρήνες ωστόσο είναι μοναδικό το γεγονός που ο Αντώνης Καλομοιράκης, στα έργα του ασχολείται με «σκοτεινούς» χαρακτήρες με τον πιο αστείο τρόπο στην πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής τους.
Μπορούν να ανατραπούν τα πάντα, όταν η τεχνολογία αποφασίζει για εμάς ή όλα είναι στο μυαλό και στις φοβίες μας;
Όπως σε κάθε μεγάλη τεχνολογική εξέλιξη στο παρελθόν, κάθε νέα τεχνολογία πάντα φαίνεται λίγο τρομακτική! Ήδη η τεχνολογία αποφασίζει για εμάς. Από μία απλή πράξη στο κομπιουτεράκι έχουμε αποφασίσει πως αυτό που αναφέρει στην οθόνη είναι σωστό. Κάθε τεχνολογικό εργαλείο, από το μαχαίρι μέχρι και το ρομπότ είναι ένα εργαλείο! Το πως θα το χρησιμοποιήσεις είναι το θέμα. Με το μαχαίρι σκοτώνεις, με το μαχαίρι καθαρίζεις την πατάτα να την φας. Με το ρομπότ πλέον κάνεις γρηγορότερα και χωρίς κόπο εργασίες που παλαιότερα έπαιρναν ώρες, με το ρομπότ αποφασίζεις που θα ρίξεις μία βόμβα για να σκοτώσεις. Όλα είναι θέμα χρήσης όσο τρομακτικό και αν ακούγεται.
Τι σημαίνει η λέξη «σανίδι» για εσάς και πόσο αγγίζει τον ψυχισμό σας το «χειροκρότημα» του θεατή;
Στην εποχή που πλέον όλα κατασκευάζονται όπως φανταζόμαστε μέσα στις οθόνες το σανίδι θα είναι κάτι αθάνατο για κάθε άνθρωπο που θέλει να κρατάει επαφή με το ζωντανό. Μου έκανε εντύπωση η φράση από έναν θεατή που έβλεπε την 2η παράσταση στη ζωή του, ενώ είχε συνηθίσει να βλέπει ιστορίες από την τηλεόραση. Η φράση που είπε: «μπορούσα να δω μπροστά μου όλα τα συναισθήματα» με έκανε να θυμηθώ πόσο σημαντικό είναι το θέατρο. Σήμερα το σανίδι είναι εδώ για την ζωντανή επαφή. Το χειροκρότημα είναι η επιβεβαίωσή μας ότι είπαμε την ιστορία που θέλαμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ποιο μήνυμα θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή της παράστασης;
Να μην σταματάει να επικοινωνεί με ανθρώπους. Όσο τέλεια και αν γίνει η επικοινωνία με ένα ρομπότ, η ανθρώπινη επαφή είναι το παν! Πάντα θα ψάχνουμε την απρόβλεπτη ανθρώπινη επαφή!
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα;
Ο φίλος του Λεωνίδα, ο Γιαννάκης ενώ έχουν πάρει τα μυαλά του αέρα από την τυχαία εφεύρεση που πέτυχε αναφέρει: «Δύο είναι οι εγκέφαλοι που θα έχουν μελετηθεί μετά Θάνατον, ο δικός μου και του κατώτερου από εμένα Αλβέρτου. Αλβέρτος Αϊνστάιν και Γιαννάκης Κουνιαμπέλας!»
Είμαστε τελικά αυτοί που ονειρευόμαστε ή όλα κινούνται σε ένα ουτοπικό φάσμα;
Γιατί να ζούμε αν δεν ονειρευόμαστε; Δεν ξέρω εάν είμαστε αυτό που ονειρευόμαστε. Πολλές φορές φτάνουμε στο όνειρο και δεν βρίσκουμε την ουτοπία που περιμένουμε. Ίσως η ελπίδα για κάτι καλύτερο είναι αυτό που μας κρατά ζωντανούς σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Το θέμα είναι να μην χάνουμε την ελπίδα.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
