Η συγγραφέας Εύη Κολιαδήμα, μιλάει με τον Παύλο Ανδριά για την θεατρική παράσταση «Λούπα» που θ’ ανέβει στο θέατρο Καλλιρρόη, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το έργο και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;
Ένα τυχαίο συμβάν ας πούμε… Παρακολούθησα μια θεατρική παράσταση και η υποκριτική ευελιξία του πρωταγωνιστή, πυροδότησε ακούσια την επιθυμία μου να γράψω ένα έργο με θέμα την ψυχική υγειά. Η προσαρμοστικότητά του, η συναισθηματική του ευελιξία και οι τεχνικές του δεξιότητες, έφτιαξαν τον δικό μου πρωταγωνιστή. Το επί έτη το προσωπικό βίωμα υπήρχε… και έτσι, όλα πήραν το δρόμο τους.
«Λούπα». Το επέλεξα γιατί οι συμπεριφοριστικές μας εκφάνσεις καθημερινά, έχουν μια ατέρμονη επανάληψη, μέχρι «κάτι να γίνει και ν’ αλλάξει αυτό», σαν λούπα...
Θα θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για την παράσταση;
Ένας γνωστικός… ένας τρελός… ή σωστό είναι και η αντίθετη σειρά, αλληλεπιδρούν σε μια τυχαία γνωριμία, η οποία πυροδοτεί αλλαγές! Μια αθέατη ψυχοθεραπευτική διαδρομή με γνώμονα, όλα να έρθουν εύκολα στο θεατή. Στόχος, είναι η αλλαγή και σ’ αυτή την παράσταση έρχεται η απάντηση στο φλέγον ζήτημα όλων μας: πως γίνεται αυτή η αλλαγή;
Μέσα σ’ αυτή τη διαδρομή καταρρίπτονται οι αρνητικοί τίτλοι και οι ταυτότητες που εύκολα προσδίδουμε στους ανθρώπους, που νομίζουμε πως δεν μοιάζουμε, δεν είναι σαν εμάς, δεν άραγε;
Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που δίνουν «δύναμη» στην παράσταση;
Η αλήθεια. Η αγάπη. Οι ρόλοι της ζωής και όχι της σκηνής. Η απόλαυση της αλλαγής την επόμενη μέρα στο ασφαλές πλαίσιο των ορίων… Η απασφάλιση της τρέλας και η απελευθέρωση των νοσούντων και των οικογενειών τους.
Η «Λούπα» είναι το σήμερα της καθημερινότητας ή η απεικόνιση μιας κοινωνίας που δεν θέλουμε να δεχθούμε πως υπάρχει;
Η «Λούπα» υπήρχε πάντα, υπάρχει και σήμερα. Η «Λούπα» δεν έχει εξέλιξη. Είναι μια ατέρμονη επανάληψη, που κουράζει, βουρκώνει και μας απομακρύνει από την ελευθεριά να ζήσουμε τη ζωή μας με τον καλύτερο τρόπο. Αυτή τη λίγη ζωή,να μην τη χαρίσουμε. Να μην τη χαραμίσουμε!
Από το χθες και το βιβλίο σας «Τόσο κακό είναι που θέλω μια αγκαλιά;» από τις εκδόσεις Φιλύρα, στο σήμερα και τη «Λούπα» στο θέατρο Καλλιρρόη, τι άλλο έχει μεσολαβήσει; Ποιοι «σταθμοί» σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Δεν άλλαξαν και πολλά για να είμαι ειλικρινής. Εξαιρώντας αυτό το μεσοδιάστημα που ασχολήθηκα ειδικά με την επιστήμη μου, τη θεραπεία μου και επιτελούς έμαθα να ακούω το εσωτερικό μου ακροατήριο. Οι συνεργασίες μου θα μου επιτρέψετε δεν κατηγοριοποιούνται σε καλές και κακές. Είναι τα χιλιόμετρα δύσκολα και εύκολα που στα μάτια μου λειτουργούν και λίγο ανάποδα σε σχέση με την ηλικία. Όσο μεγαλώνεις αυτά τα χιλιόμετρα πρέπει να τα κάνεις με την προπόνηση και την απόδοση πρωταθλητή. Ν’ αγκαλιάζεις δηλαδή τον αγώνα και να ανταγωνίζεσαι το χρόνο σου. Όχι τους άλλους.
Ποιο μήνυμα «στέλνατε» στον υποψήφιο θεατή αυτής της παράστασης;
Να μην αρνηθεί κάνεις αυτήν την εμπειρία. Πως είναι ένα δημόσιο ψυχιατρείο στο εσωτερικό του, πως ζουν οι συνάνθρωποι μας εκεί και πως σχετίζονται ή ταυτίζονται αν θέλετε, με τους περαστικούς. Μια πύλη, αυτή του ψυχιατρείου, μας χωρίζει ή τελικά μας ενώνει.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
