«Πάντα αγαπούσα και αγαπώ τον τόπο που με γέννησε, με ανέθρεψε, με ενέπνευσε, με διαμόρφωσε. Σε πολλά ποιήματα του βιβλίου τούτου τραγουδώ για την πατρίδα μου, για τις ομορφιές της, για την ιστορία της, για τους θεούς της. Ακολουθώντας τα χνάρια ένδοξων ποιητών, ταπεινός δημιουργός, υμνώ κι εγώ το θαύμα που λέγεται Ελλάδα».
Στάθης Λιώτης
Δυο βρόχινες στάλες πέσανε σ’ άσπρα φτερά περιστεριού.
Κείνο, ενοχλημένο γουργούρισε, τινάχθηκε
και κύλησαν στο χώμα.
Η μάνα γη τις ρούφηξε και φύτρωσε ένας κρίνος.
Τον κρίνο έκοψε ο στρατιώτης, τον μύρισε, μαγεύτηκε
και στον εχθρό τον πρόσφερε.
Τον χάιδεψε, τον φίλησε κι ειρήνεψαν κι οι δύο.
Ο Στάθης Λιώτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Μουσειοπαιδαγωγικής εκπαίδευσης του πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Είναι αριστούχος διπλώματος μονωδίας και θεατρικών σπουδών. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στο Βόλο όπου διδάσκει μάθημα τραγουδιού, θεάτρου, φωνητικής και ορθοφωνίας. Από ηλικίας 16 ετών ασχολείται με την ποίηση και τη λογοτεχνία και έχει βραβευθεί δύο φορές για την ποίησή του στον α΄ διαγωνισμό ποίησης του δήμου Αμαρουσίου το 1994 καθώς και το 1995σε παναθηναικό διαγωνισμό ποίησης του δήμου Αθηναίων με πρόεδρο της κριτικής επιτροπής την Άννα Σικελιανού. Επαίνους για το έργο του έχει δεχθεί από πολλούς σημαντικούς λογοτέχνες όπως ο Βασίλης Βασιλικός, ο Μιχάλης Σταφυλάς, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνώνκαι πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος και άλλους. Το 2003 εξέδωσε το πρώτο βιβλίο διηγημάτων του με τίτλο «Και στο θάνατο, Ζωή» που έγινε δεκτό με ευμενή σχόλια. Είναι μέλος της Ενώσεως λογοτεχνών Συγγραφέων Λάρισσας και μέλος στην Ένωση Λογοτεχνών ΒορείουΕλλάδος.
