Κουβέντα στην «αυλή» με τους συγγραφείς Δήμητρα Καραπέτσα και Βασίλη Νανούρη, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου τους «Ο φίλος μου ο μπάμπουρας», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Key Books
Τι σας έχει λείψει από τα παιδικά σας χρόνια;
Β: Μου έχουν λείψει οι καλύτερες προϋποθέσεις για να ζω το "τώρα". Νομίζω κάθε παιδί έχει καλύτερες προϋποθέσεις να ζήσει το "τώρα" από έναν ενήλικα, αρκεί βέβαια να υπάρχουν γύρω του ενήλικες που να το παροτρύνουν να βιώσει την παιδικότητα του κι όχι να το αποτρέπουν.
Δ: Είμαι εκπαιδευτικός σε δημοτικό σχολείο και κάθε μέρα καλούμαι να παίρνω πάρα πολλές αποφάσεις και μάλιστα για παιδικές ψυχές που οι αποφάσεις μου τις διαμορφώνουν και τις επηρεάζουν. Κι αυτό πέρα από τις αποφάσεις της ενήλικης προσωπικής μου ζωής. Μου λείπει λοιπόν το να μην πρέπει ν ' αποφασίζω για όλα! Όταν ήμουν μικρή για πολλά θέματα αποφάσιζαν οι γονείς μου όπως σε κάθε οικογένεια. Ή αν είχα κάποια δυσκολία ρωτούσα τον μπαμπά μου! Για να είμαι ειλικρινής ακόμα τον ρωτάω πράγματα, αλλά πλέον ξέρω ότι δεν είναι ο παντογνώστης και αλάνθαστος σοφός που πίστευα κάποτε! Καμιά φορά θα ήθελα λοιπόν να με απάλυνε κανείς από αυτή την ευθύνη των πολλών αποφάσεων!
Θυμάστε αν υπήρξε στη σκέψη σας ως παιδί, η ιδέα ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Β: Με τη συγγραφή καθεαυτή νομίζω όχι. Έγραφα όμως στιχάκια και ζωγράφιζα πολύ. Αυτοί ήταν οι βασικοί τρόποι που εξέφραζα τη δημιουργικότητά μου σαν παιδί απ' ό,τι θυμάμαι.
Δ: Δεν με θυμάμαι να θέλω να γίνω συγγραφέας από παιδί. Σίγουρα αγαπούσα πολύ το βιβλίο και σίγουρα έγραφα ημερολόγιο και διάφορα κείμενα. Χωρίς όμως να είχα κάποιο σκοπό που το έκανα.
Η αισιοδοξία, υπάρχει στο λεξικό της ζωής σας;
Δ: Αισιοδοξία υπάρχει βέβαια. Νιώθω ευγνωμοσύνη για όσα έχω στη ζωή μου.
Β: Αν δεν υπήρχε, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να προσπαθώ για κάτι κοινωνικά καλύτερο. Αν δεν υπήρχε, δεν θα πίστευα ότι μπορούν να αλλάξουν νοοτροπίες που κακοποιούν -τουλάχιστον- συναισθηματικά τα παιδιά. Αν δεν υπήρχε, δεν νομίζω ότι θα μ' ενδιέφερε να υπάρξει "Ο φίλος μου ο μπάμπουρας".
Τι περιλαμβάνει η καθημερινότητά σας;
Β: Την κόρη μου, τη Δήμητρα, τον γάτο μου, τα αγαπημένα μου πρόσωπα, το σχολείο, τα μαθηματικά, οικιακές δουλειές, διάφορες μορφές τέχνης, από ταινίες και σειρές μέχρι ζωγραφική και μουσική, διάβασμα πολλών βιβλίων, διαφόρων ειδών αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, τη σελίδα "Μη γεννήσεις κοριτσάκι", τον αθλητισμό και την προσπάθεια να ακούω και να αγαπάω τον εαυτό μου.
Δ: Πηγαίνω στο σχολείο που εργάζομαι. Βλέπω αγαπημένα πρόσωπα και δίνω πολλή ενέργεια εκεί. Οπωσδήποτε υπάρχει η καθημερινή φροντίδα του σπιτιού, της οικογένειας, οι υποχρεώσεις που έχουν όλοι. Έχω όμως την αυτοφροντίδα μου σε προτεραιότητα. Θα γυμναστώ, θα ξεκουραστώ επαρκώς ακόμη κι αν αφήσω πράγματα να περιμένουν. Θα περάσω χρόνο με την κόρη μου, τον Βασίλη και τον γάτο μας. Θα φροντίσω κάθε μέρα τα αδέσποτα ζώα της γειτονιάς, θα διαβάσω βιβλία και θα ακούσω πολλή μουσική.
Σε ποιο στάδιο πιστεύετε ότι βρίσκεται η σχέση του Έλληνα με το βιβλίο;
Δ: Θεωρώ ότι οι Έλληνες διαβάζουν και αγαπούν το βιβλίο. Αν και είμαι επηρεασμένη από τον δικό μου κύκλο ανθρώπων.
Β: Πιστεύω ότι στην Ελλάδα διαχρονικά υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν το βιβλίο. Στην Ελλάδα του σήμερα θεωρώ ότι είναι αναγκαίες οι πηγές έμπνευσης για να στραφούν προς το βιβλίο τα παιδιά και οι έφηβοι/ες.
Τι στάθηκε αφορμή για να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Δ:"Ο φίλος μου ο μπάμπουρας" ήταν αρχικά μία προφορική ιστορία που επινοήθηκε για να κοιμηθεί η κόρη μας. Κάθε βράδυ η ρουτίνα μας ήταν να διαβάζουμε βιβλία και να επινοούμε ιστορίες. Μία από τις πολλές ιστορίες ήταν και αυτή. Είχε όμως κάτι που έκανε τη μικρή μας να διασκεδάζει, να ζητάει να την ακούσει ξανά και ξανά,να γελάει δυνατά, να κάνει ερωτήσεις. Μετά από ένα διάστημα άρχισε να ψάχνει μπάμπουρες στο πάρκο, να ζωγραφίζει στιγμιότυπα του βιβλίου, να θέλει να ετοιμάσουμε θεατρική παράσταση για τον παππού και τη γιαγιά και να διηγείται μόνη της το παραμύθι στον ξάδερφό της. Όλα αυτά μας έκαναν εντύπωση. Αρχίσαμε λοιπόν να εξιστορούμε την περιπέτεια σε παιδιά φίλων, συγγενών, στις σχολικές τάξεις όπου εργαζόμασταν. Δεν υπήρξε κανένα παιδί που να μην ανταποκριθεί. Άρεσε σε όλα. Έτσι πήραμε την απόφαση να επεξεργαστούμε το παραμύθι και με τη βοήθεια της keybooks να γίνει παιδικό βιβλίο.
Β: Με κάλυψε πλήρως η Δήμητρα.
Ο κάθε ήρωας των βιβλίων σας, «προδίδει» μικρά ή μεγάλα μυστικά του εαυτού σας;
Β: Η Χαρά και ο μπάμπουρας ενέχουν σε ένα βαθμό μυστικά του εαυτού μου, αλλά κυρίως μυστικά που θα ήθελα να ψιθυρίσω στον εαυτό.
Δ: Προσωπικά ζηλεύω τους ήρωες του βιβλίου. Είναι κοντά στον αληθινό τους εαυτό, δεν μένουν σε τοξικές καταστάσεις. Αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με σεβασμό στον εαυτό τους και τους άλλους υποστηρίζοντας την ψυχική τους ισορροπία. Ακούνε ενεργητικά, εκφράζουν τα συναισθήματά τους, συνεργάζονται και βρίσκουν λύσεις μαζί. Μάλλον προδίδουν την ψυχική ισορροπία που θα ήθελα να έχω και το πώς θα ήθελα να μπορώ να λειτουργώ στις διαπροσωπικές μου σχέσεις.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Β: Χαρά, χαρά, χαρά, χαρά, χαρά, χαρά, χαρά, χαρά, χαρά, χαρά. Το όνομα της ηρωίδας μας επί 10.
Δ: Ένιωσα δημιουργικότητα, τη χαρά της συνεργασίας με τον Βασίλη και τους ανθρώπους της Key Books και μεγάλη ευτυχία που ένα κομμάτι του εαυτού μου θα βρεθεί σε παιδικά χεράκια. Την πρώτη μέρα που πήραμε το βιβλίο το σπίτι είπα στον Βασίλη: " Νιώθω σαν να είναι το τρίτο μου παιδί μετά την κόρη και τον γάτο μας". Εκείνος χαμογέλασε. Έτσι νιώθει κανείς μάλλον όταν δίνει αγάπη, χρόνο και φροντίδα σε κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό.
Τι θα λέγατε σ’ έναν αναγνώστη ώστε να τον προτρέψετε να διαβάσει το βιβλίο σας;
Δ: Σίγουρα ότι είναι μία αυθεντική ιστορία με πολλά μηνύματα. Η έννοια της υγιούς φιλίας, της αποδοχής του διαφορετικού, της οικολογικής συνείδησης, της δημιουργικότητας, η δεξιότητα της ενεργητικής ακρόασης, της αναγνώρισης και διαχείρισης των συναισθημάτων, η δεξιότητα της αυτοφροντίδας, η δημιουργία ορίων και η ανάπτυξη της ενσυναίσθησης. Ακόμη, το βιβλίο καλλιεργεί δεξιότητες καταιγισμού ιδεών, δεξιότητες επιχειρηματολογίας, επίλυσης προβλημάτων, διαλόγου. Επίσης, η ιστορία της Χαράς και του μπάμπουρα δίνει έμφαση στο παρόν. Οι πρωταγωνιστές ζουν και απολαμβάνουν τις στιγμές στο τώρα. Αυτό είναι κάτι που σήμερα τα παιδιά πασχίζουν να διατηρήσουν μέσα σε μία καθημερινότητα με πολλές δραστηριότητες, μαθήματα ξερής γνώσης, οθόνες και ελείψη ουσιαστικής ανθρώπινης επαφής στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον. Είναι ένα βιβλίο που αρέσει στα παιδιά και μπορεί να γίνει το μέσο για όμορφες ποιοτικές οικογενειακές στιγμές, να δημιουργήσει συναισθήματα και να διαμορφώσει.
Β: Συμφωνώ με όσα ανέφερε η Δήμητρα. Σε έναν εν δυνάμει αναγνώστη θα πρότεινα να βιώσει την ανάγνωση του βιβλίου, να βουτήξει στα συναισθήματα που του προκαλεί και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα ως προς την παιδικότητα και -γιατί όχι;- τη γονεϊκότητα.
Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα επόμενα σχέδια σας;
Β: Τα σχέδια προκύπτουν από ανάγκες. Εμένα η ανάγκη μου αυτή τη στιγμή είναι να βιώσω το τι μπορεί να προσφέρει αυτό το βιβλίο στα παιδιά και να χαρώ μαζί τους την ανάγνωσή του.
Δ: Παρόλο που η Χαρά και ο μπάμπουρας απολαμβάνουν το "τώρα" φυσικά και αβίαστα, εγώ το προσπαθώ! Δεν θέλω λοιπόν να σκέφτομαι το μέλλον αυτή τη στιγμή. Θέλω να χαρώ τη δημιουργία του βιβλίου, να το επεξεργαστώ με τους μαθητές μου και με άλλα αγαπημένα πρόσωπα.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
