Κουβέντα στην «αυλή» με την συγγραφέα Κυριακή Πλαϊνάκη με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της «Στιγμές ζωής», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ
Τι σας έχει λείψει από τα παιδικά σας χρόνια;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια γειτονιά του Πειραιά. Ο πατέρας μου, Πειραιώτης γέννημα θρέμμα, κι η μητέρα μου από την Νέα Καρβάλη, με καταγωγή από την Μικρασία. Σε δύσκολα χρόνια, μετά τον εμφύλιο, οι γονείς μου ερωτεύτηκαν και δημιούργησαν οικογένεια. Σαν παιδί είχα την αγάπη και το ενδιαφέρον των γονιών μου και, μολονότι δεν ήμασταν πλούσιοι, σε μένα και τον αδελφό μου δεν έλειψε ποτέ τίποτε.
Θυμάστε αν υπήρξε στη σκέψη σας ως παιδί, η ιδέα ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, ζούσαμε στο σπίτι με τους γονείς της μητέρας μου. Μπαινόβγαιναν φίλοι και γείτονες στο σπιτικό μας γιατί είχαμε ανοικτό σπίτι. Οι πρόσφατες για όλους ταλαιπωρίες της μικρασιατικής καταστροφής ήταν το αγαπημένο θέμα συζήτησης. Η ζωή τους στα άγια χώματα της πατρίδας, με όσες δυσκολίες κι αν συνεπάγονταν, ήταν μια δεξαμενή αναμνήσεων πότε θλιβερών πότε χαρούμενων. Εγώ σαν μικρό παιδί, άκουγα και καταγράφονταν μέσα μου σαν παραμύθι όλα όσα για κείνους ήταν βίωμα και πόνος παράλληλα. Αργότερα, που μεγάλωσα, ο σπόρος μέσα μου κάρπισε κι ήθελα να εξωτερικεύσω όλα τα συναισθήματά που μου δημιούργησαν οι μακρινές εκείνες ιστορίες. Διάβασα πολύ κι εμπνεύστηκα να γράψω για όλα αυτά που είναι αποτυπωμένα στο πρώτο μου μυθιστόρημα «Μερόπη η Καππαδόκισσα». Πριν από αυτό διηγήματα και νουβέλες, εμπνευσμένα από την καθημερινή μου επαφή με τους ανθρώπους που τα έζησαν και φυσικά εμπλουτισμένα με την μυθοπλασία, ήταν η αρχή της ενασχόλησής μου με τη συγγραφή.
Η αισιοδοξία, υπάρχει στο λεξικό της ζωής σας;
Φυσικά και υπάρχει. Η ζωή είναι ένας στίβος αγώνα. Δεν θα μπορούσε κανείς να τον διεξάγει χωρίς την αισιοδοξία σύμμαχο. Με εμπνέει πάντα να βλέπω την θετική όψη της ζωής.
Τι περιλαμβάνει η καθημερινότητά σας;
Είμαι πρωινός τύπος και ξεκινώ πάντα με τη γυμναστική. Αγαπώ το κολύμπι και γυμνάζομαι καθημερινά. Έχω πάθος με την τάξη και φροντίζω να ζούμε και να εργαζόμαστε σε ένα χώρο τακτοποιημένο. Περνώ αρκετές ώρες μέσα στη μέρα με την υπέροχη εγγονούλα μου. Διαβάζω πολύ και συγγράφω όταν έχω έμπνευση.
Σε ποιο στάδιο πιστεύετε ότι βρίσκεται η σχέση του Έλληνας με το βιβλίο;
Θα επιθυμούσα να διαβάζουν περισσότερο. Θα μπορούσε να διδαχτεί η φιλαναγνωσία, από την οικογένεια πρώτα από το σχολείο μετά. Αν το παιδί από μικρό συνηθίσει να βλέπει το γονιό ν’ ασχολείται μαζί του, να του διαβάζει παραμυθάκια, να ενεργοποιεί την φαντασία του στον μαγικό κόσμο που οι λέξεις δημιουργούν, αργότερα όταν μάθει κι αυτό να διαβάζει θα θέλει να μπει στο παιγνίδι της ανάγνωσης και της γνώσης. Αν για οιονδήποτε λόγο δεν ασχοληθεί από νωρίς ο γονιός, αυτό μπορεί να το κάνει το σχολείο με υπομονή κι αγάπη και έτσι να εκπαιδεύσει τους αυριανούς πολίτες της χώρας.
Τι στάθηκε αφορμή για να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Τα διηγήματα αυτά έχουν γραφεί σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου. Ήθελα να υπάρχουν καταγραμμένα και να μοιραστούν, μαζί μ’ εμένα και οι αναγνώστες την συγκίνηση που μου προκαλούν.
Ο κάθε ήρωας των βιβλίων σας, «προδίδει» μικρά ή μεγάλα μυστικά του εαυτού σας;
Ο κάθε συγγραφέας αποτυπώνει στο έργο του τις σκέψεις, τις εμπειρίες του και θέματα που τον συγκινούν. Φυσικά η μυθοπλασία παίζει τον δικό της ρόλο προσθέτοντας στο έργο γλαφυρότητα.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Μόνο χαρά μου δίνει η ολοκλήρωση μιας προσπάθειας μου στη συγγραφή ενός έργου. Το συγκεκριμένο «Στιγμές Ζωής» είναι το έκτο μου βιβλίο και νιώθω ευτυχής που το εξέδωσα.
Τι θα λέγατε σ’ έναν αναγνώστη ώστε να τον προτρέψετε να διαβάσει το βιβλίο σας;
Το διήγημα γενικά εστιάζει σε γεγονότα που πολλές φορές περνούν απαρατήρητα από τον πολύ κόσμο. Μέσα από σύντομες σχετικά, καλά ειπωμένες ιστορίες, φωτίζεται ο άνθρωπος σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του. Θα είχε ενδιαφέρον να μοιραστεί μαζί μου την συγκίνηση που με προκάλεσε να τις γράψω.
Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα επόμενα σχέδια σας;
Γράφω ένα καινούργιο μυθιστόρημα με ήρωες καθημερινούς ανθρώπους, συναισθηματικά ευάλωτους μα αρκετά δυνατούς να παλέψουν να σταθούν ορθοί για να αντιμετωπίσουν τη ζωή.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
