...με αφορμή την έκδοση του βιβλίο τους, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κάκτος και προβλήθηκε ως τηλεοπτική σειρά, στο Star
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο και πώς επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;
Σοφία: Θέλαμε να πούμε μία ιστορία όπου η τέχνη θα γίνει το μέσον να αποκωδικοποιηθεί όχι μόνο το έγκλημα αλλά και η ανθρώπινη φύση. Οι Μαύροι Πίνακες του Γκόγια είναι τα πιο σκοτεινά έργα που δημιούργησε ποτέ ανθρώπινο χέρι και αντανακλούν τον τρόπο που ο Ισπανός ζωγράφος έβλεπε τον άνθρωπο, κάτι που λειτουργεί και ως στοιχείο της ταυτότητας του δολοφόνου μας.
Τι «κρύβει» μέσα στις σελίδες του;
Μάριος: Οι Μαύροι Πίνακες είναι σε πρώτο επίπεδο μία ιστορία αστυνομική. Όμως σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο είναι και ένα κοινωνικοπολιτικό σχόλιο και μία φιλοσοφική/αλληγορική προσέγγιση του ανθρώπου και του κόσμου όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε. Το βιβλίο κρύβει μία τραγική ιστορία με καταιγιστικές ανατροπές και ένα σοκαριστικό φινάλε για όποιον δεν έχει δει τη σειρά, αλλά και αποσυμβολισμούς και επιπλέον πληροφορίες και στοιχεία για εκείνους που την έχουν δει.
Υπάρχουν συμβολισμοί και μεταβατικά στάδια στη ροή του βιβλίου ή όλα κινούνται γύρω από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο δράσης, έναν πυρήνα;
Σοφία: Κάθε ιστορία κινείται γύρω από έναν πυρήνα και προχωράει προς έναν ορισμένο στόχο. Όποιο πολιτικό, κοινωνικό ή φιλοσοφικό σχόλιο υπάρχει καθώς και κάθε δευτερεύουσα ιστορία έρχονται στους Μαύρους Πίνακες να συμπληρώσουν το παζλ. Τίποτα δεν υπάρχει ανεξάρτητα από αυτό που συμβαίνει και όλα τα στοιχεία μαζί οδηγούν στη λύση του μυστηρίου. Έτσι κινούμαστε και ως σεναριογράφοι και ως συγγραφείς. Δεν “χανόμαστε στη μετάφραση”. Δεν αναλωνόμαστε σε αναφορές, περιγραφές και λεπτομέρειες που δεν εξυπηρετούν την πλοκή. Γι’ αυτό και το βιβλίο διαβάζεται με μία ανάσα και εύχομαι… κομμένη.
Υπήρξαν στιγμές που αισθανθήκατε την ανάσα των ηρώων να σας «μπλοκάρει» την πλοκή, πυροδοτώντας σας να ξαναγράψετε ξανά κάποιες σκηνές;
Μάριος: Επειδή σκηνοθετούμε και στο θέατρο και είμαστε και ηθοποιοί και οι δύο, ξέρουμε ότι οι περιττές ανάσες και η τάση να παίρνει ο ρόλος τον χρόνο του εις βάρος του έργου δεν εξυπηρετούν ποτέ τον ρυθμό, τη ροή και τελικά τον στόχο του κειμένου. Οι ήρωές μας είναι χρώματα στην παλέτα ενός σκοτεινού ζωγράφου. Είναι αλλοιωμένα από τον χρόνο μουσικά όργανα στην ορχήστρα ενός ιδιοφυούς μαέστρου. Δεν λειτουργούν χωριστά ο ένας από τον άλλον, αλλά ως αναπόσπαστα κομμάτια του τελικού μηνύματος της ιστορίας. Κάθε ανάσα τους λειτουργεί ως μέρος ενός δημιουργήματος που βρίσκει διέξοδο στο χαρτί ή στην οθόνη και όχι ξέχωρα από αυτό.
Ως αρχική σκέψη, πως προσεγγίσατε την ιδέα της συγγραφής του βιβλίου: ως γρίφο προς επίλυση ή ως έναν πίνακα ζωγραφικής, με το μαύρο να υποδηλώνει το τέλος, τη λύτρωση;
Σοφία: Αρχικά η ιδέα ήταν η ιδέα ενός σεναρίου, γιατί οι Μαύροι Πίνακες πρώτα έγιναν σειρά και μετά βιβλίο. Είναι ίσως η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Ένα σενάριο να γίνεται βιβλίο και όχι το αντίστροφο. Η ιστορία είναι παράλληλα και γρίφος για δυνατά μυαλά αλλά και ένα “Σάββατο των Μαγισσών” του Γκόγια… ένας πίνακας που συμβολίζει μία κοινωνία υποταγμένη στο κακό. Όσο για τη λύτρωση, αυτή δεν είμαι σίγουρη ότι επέρχεται ή ίσως υπάρχει τελικά με έναν διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Μάριος: Στις τελευταίες σελίδες τόσο του σεναρίου όσο και του βιβλίου το συναίσθημα ήταν το ίδιο: πληρότητα και συγκίνηση. Η Σοφία, θυμάμαι, δεν μπορούσε να δει το πληκτρολόγιο από τα δάκρυά της. Το ίδιο κι εγώ, ειδικά με τις τελευταίες σκηνές και την τελευταία φράση που αποδεικνύει τελικά ποιου την ιστορία είπαν οι Μαύροι Πίνακες.
Τι μήνυμα θα στέλνατε στους αναγνώστες για να διαβάσουν τους «Μαύρους πίνακες»;
Μάριος: Όταν ολοκληρώνεται ένα έργο επέρχεται ο λεγόμενος “θάνατος του συγγραφέα”. Είναι η στιγμή που η δική του ιστορία τελειώνει και αρχίζει η ιστορία που θα διαβάσει ο κάθε αναγνώστης ανάλογα με τις προσλαμβάνουσες, τα βιώματα και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Και εκείνος θα δώσει πια τη δική του ερμηνεία σε ό,τι αποτυπώθηκε στις σελίδες αυτές από εμάς.
Για τον aylogyros news και τον Παύλο Ανδριά
