Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με τον ηθοποιό Αλέξανδρο Κλημόπουλο, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Caipirinha» του Μιχάλη Σπέγγου στο Θέατρο ΔΡΟΜΟΣ
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Η αλήθεια είναι ότι η επιθυμία να ασχοληθώ με την υποκριτική ήρθε σχετικά αργά ζωή μου. Δεν ήταν κάποιο παιδικό όνειρο, δηλαδή. Από όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το σινεμά και το θέατρο και πήγαινα τακτικά σε παραστάσεις και προβολές. Τώρα συνειδητοποιώ ότι δεν έβλεπα απλά ταινίες και παραστάσεις. Ζούσα τους ρόλους που έβλεπα, βυθιζόμουν στα συναισθήματα των ηρώων που οι ηθοποιοί ερμήνευαν, ήταν σαν να συμπάσχω με το δράμα τους. Bίωνα το θέαμα διαφορετικά από το μέσο θεατή. Κάποια στιγμή, στην Γ’ λυκείου και ενώ ετοιμαζόμουν για τις Πανελλήνιες και αναζητούσα τι θα κάνω στη ζωή μου, παρότρυνα την μητέρα μου να δει μαζί μου μια ταινία, που έβλεπα για 5η φορά. Τότε εκείνη μου απάντησε, «βρε παιδί μου, τόσο καιρό βλέπεις ταινίες, πας στα θέατρα, δε σου πέρασε ποτέ η σκέψη από το μυαλό να γίνεις ηθοποιός;». Αντανακλαστικά απάντησα, «τι λες βρε μαμά;». Μετά από ένα λεπτό, όμως, ένιωσα σαν να με διαπέρασε ένας κεραυνός, σαν να ήρθε μια επιφοίτηση και την ρώτησα: «Πως γίνεται κάποιος ηθοποιός; Υπάρχουν σχολές; Μαθαίνεται αυτό το πράγμα;». «Φυσικά και μαθαίνεται», μου απάντησε. «Υπάρχουν σχολές όπως είναι και σχολές του πανεπιστημίου». Από τότε μου «μπήκε» αυτό το μικρόβιο και όσο περισσότερο το έψαχνα, τόσο περισσότερο «φούντωνε» μέσα μου. Μέχρι που έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να ζω αν δε παίζω κάπου κάτι. Και ακόμα καλά κρατεί!
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Caipirinha» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Είχα την τύχη να συνεργαστώ με τον συγγραφέα, τον Μιχάλη τον Σπέγγο και σε άλλες δυο παραστάσεις, με δικά του κείμενα. Την «Γκρέτα» και τον «Χορό των προγόνων». Ο Μιχάλης για εμένα είναι ένας ξεχωριστός συγγραφέας, καθώς καταπιάνεται με μια ιδιαίτερη και πολύπλοκη θεματολογία, χωρίς ωστόσο αυτή να αποτυπώνεται στο κείμενο. Οι ιστορίες του είναι ευφάνταστες, αλλά ταυτόχρονα είναι ανθρώπινες, καθημερινές. Έχουν ως έναυσμα βαθιές ανθρώπινες ανάγκες, που πολλές φορές αντικρούονται μεταξύ τους και δημιουργούν αυτές τις αντιφάσεις που και η ίδια η ζωή εμπεριέχει μέσα της. Δεν προσπαθεί να αναλύσει, να ερμηνεύσει ή να δώσει συγκεκριμένη οπτική στα γεγονότα των ιστοριών του, αλλά αφήνει την εικόνα, την αντίφαση, την ομορφιά μαζί με την ασχήμια να συνυπάρχουν, έτσι όπως βιώνονται και στη ζωή. Επίσης, ως συγγραφέας, δίνει απόλυτη ελευθερία στους ηθοποιούς και τους σκηνοθέτες να επεξεργαστούν την θεματολογία του και αναγνωρίζει την θεατρική πράξη ως πράξη συνδιαμόρφωσης και συνεργασίας. Δεν επιβάλλει τίποτα και αναγνωρίζει ότι οι δυο κόσμοι, της σκηνής και του γραπτού λόγου, για να συνυπάρξουν πρέπει ο καθένας να δίνει χώρο στον άλλο να κάνει αυτό που ξέρει και που τον εκφράζει καλύτερα. Αυτά τα δυο στοιχεία ήταν για εμένα καθοριστικά ως προς την συμμετοχή μου στην παράταση, όπως άλλωστε και οι ιδιαιτερότητες του ρόλου που είχα να ερμηνεύσω. Ως προς αυτό, ο «Μιχαήλ», που ερμηνεύω, είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι μας, με μια κοινωνική μάσκα, κάτω από την οποία κρύβονται πολλά μυστικά, σκοτάδια και ψέματα. Πολλά από αυτά τα κρύβει και από τον ίδιο του τον εαυτό. Παρόλα αυτά πρέπει να μάθει να συνυπάρχει με αυτά, να βρει ένα τρόπο να ζει και να συνεχίσει τη ζωή του. Μόνος δε θα τα καταφέρει. Η Μαρία είναι ο άνθρωπος που θα τον βοηθήσει.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα; Ποια στοιχεία κυριαρχούν;
Κεντρικός άξονας του έργου, θα έλεγε κανείς ότι είναι ο έρωτας και η αγάπη, αλλά στη πραγματικότητα η παράσταση επεκτείνεται σε πολύ πιο απόμακρες πτυχές. Είναι ένα έργο, που φανερώνει το πως τα βιώματα του παρελθόντος καθορίζουν το παρόν μας και πως αντίστοιχα χαράζουν δρόμους για το μέλλον. Κάθε ανθρώπινο ον καλείται να έρθει σε συμβιβασμό με τις πράξεις του παρελθόντος του και βάσει αυτών, κάποιες επιλογές θα πάψουν να είναι δυνατές, άλλες που δεν ήταν δυνατές πραγματώνονται στο σήμερα και πολλές από αυτές δεν θα είναι καν επιθυμητές. Πίσω από την κοινωνική μάσκα, που φοράει ο καθένας μας, κρύβεται ένα πρόσωπο που κουβαλάει μια βαθιά θλίψη και έναν ανείπωτο πόνο. Αυτό που δίνει το κουράγιο για το μέλλον, αυτό που μας δίνει ζωή και εν τέλει ευτυχία, ο καταλύτης της ύπαρξής μας, εν ολίγοις, είναι το ότι μπορούμε να κουβαλήσουμε ο ένας λίγο από το βάρος του άλλου. Να μοιραστούμε μαζί του τον πόνο και τη θλίψη. Το πως θα το κάνουμε αυτό, βέβαια, εναπόκειται εξ’ ολοκλήρου σε εμάς: μπορεί ακόμα και να γίνει με μυστικά και ψέματα. Ψέματα ακόμα και για τον ίδιο τον εαυτό μας. Είναι αντιφατικό να θεωρούμε ότι η απόκρυψη της αλήθειας μπορεί να εμπεριέχει θετικό πρόσημο. Και όμως! Σε μια εποχή, όπως η σημερινή, που τα πάντα καταλύονται, που όσα νομίζαμε ως σταθερά και ακλόνητα στοιχεία στο δυτικό κόσμο επαναπροσεγγίζονται, θεωρώ ότι το έργο είναι παραπάνω από επίκαιρο και εύστοχο στο ζήτημα των διαπροσωπικών σχέσεων. Πέραν ενός αφηρημένου κανονιστικού πλαισίου, που συνήθως διέπει τις μεταξύ μας σχέσεις, ίσως τελικά θα πρέπει κανείς να αναζητήσει το τελικό αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια λειτουργεί; Αν ναι γιατί να το πειράξεις; Αν όχι; Πως μπορεί να λειτουργήσει;
Θα μπορούσε αυτή η παράσταση να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας;
Η παράσταση αυτή είναι μια ακραία εκδοχή των καθημερινών αντιξοοτήτων, που κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει. Τα διλήμματα των ηρώων είναι διλήμματα που όλοι μας έχουμε. Όχι σε αυτόν τον βαθμό, φυσικά, που το έργο παρουσιάζει. Στην παράσταση βλέπουμε την σύγκρουση δυο ανθρώπων σε ένα ακραίο επίπεδο και σε μια ακραία συνθήκη. Όμως καθένας μας έχει ένα παρελθόν, μια προσωπική ηθική, αποζητά κάτι από τον άλλον και κάνει ό,τι μπορεί, για να το πάρει. Όλοι προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τις βαθιές μας επιθυμίες. Το δύσκολο είναι να βρεθεί ο τρόπος για να πραγματοποιηθούν. Μπορεί ο μόνος τρόπος να είναι η διαφυγή στο ψεύτικο, στο φανταστικό. Αν, όμως, το ψεύτικο έχει την ίδια λειτουργία με το πραγματικό, τι πειράζει εν τέλει αν είναι ψεύτικο ή φανταστικό; Αν όλα τα άλλα στοιχεία έχουν τις ίδιες ιδιότητες με την αλήθεια ποιο το πρόβλημα να είναι αποκύημα της φαντασίας; Αυτή η πτυχή της ζωής, κατά την άποψή μου, μας αφορά όλους και μπορεί να αποτελεί λύση σε πολλά άλυτα προβλήματα.
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Να έρθει με σκοπό να περάσει όμορφα. Τα υπόλοιπα ας τα αφήσει σε εμάς. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η καλή του διάθεση.
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Υπάρχουν συζητήσεις για μια ακόμα παράσταση, που θα πραγματοποιηθεί με το νέο έτος, αλλά ακόμα τίποτα δεν είναι σίγουρο. Από την άλλη χρειάζομαι ένα μικρό διάστημα αποχής. Εξάλλου, ως καλλιτέχνης, έχω την ανάγκη πέρα από την έκθεση στη σκηνή, να αφιερώνω χρόνο στην έρευνα. Να εμπλέκομαι στο κόσμο, στο πλήθος, να βλέπω και να αναλύω την ανθρώπινη κατάσταση πέρα από τα στενά όρια που μου καθορίζει η κοινωνική, εργασιακή, πολιτιστική ή οποιουδήποτε άλλου τύπου τάξη όπου ανήκω. Βρίσκω ότι αυτή η διαδικασία βοηθάει στο να μου δημιουργεί νέες ανάγκες καλλιτεχνικής έκφρασης και συνομιλίας με το κοινό.
Ποια είναι η αγαπημένη σας ατάκα μέσα στο έργο;
«Πολύ μίσος όμως! Και από τους δυο μας».
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
