Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με τον ηθοποιό Ορέστη Τρίκα, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Οι 12 Ένορκοι», σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, που συνεχίζει για 11η χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Η υποκριτική για μένα ήταν πάντα ένας τρόπος να καταλαβαίνω τον άνθρωπο. Από μικρός ένιωθα ότι οι ιστορίες έχουν τη δύναμη να μας αλλάζουν· και θέλησα να είμαι μέρος αυτής της διαδικασίας. Δεν ήταν μια απόφαση ξαφνική, αλλά μια σταθερή πορεία που με οδηγούσε προς τη σκηνή, προς αυτόν τον τόπο αλήθειας και έκθεσης όπου μπορείς να μιλήσεις χωρίς να πεις λέξη.
Από το χθες, πως φτάσατε στο σήμερα; Ποιοι σταθμοί σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Κάθε συνεργασία μου έμαθε κάτι ουσιαστικό. Όμως υπάρχουν στιγμές και άνθρωποι που μένουν ανεξίτηλοι στη μνήμη και στην καρδιά. Μία από αυτές ήταν ο Peer Gynt, τον οποίο είχα την τιμή να κάνω με τον υπέροχο Βασίλη Νικολαΐδη. Ο Βασίλης, που δυστυχώς δεν βρίσκεται πια μαζί μας, ήταν ένας δημιουργός σπάνιας ποιότητας. Δούλευε με ευγένεια αλλά και με τσαμπουκά,με λεπτότητα, με καθαρή σκέψη και βαθιά ψυχή. Ο Peer Gynt μαζί του ήταν μια από τις πιο φωτεινές εμπειρίες της ζωής μου· μια παράσταση που έχει μείνει βαθιά ριζωμένη μέσα μου, όχι μόνο για το έργο αλλά για τον άνθρωπο που τη σφράγισε. Σταθμοί επίσης ήταν το «Περιμένοντας τον Γκοντό», ο «Ορέστης» του Γιάννη Ρίτσου, οι «12 Ένορκοι», «Ο άνθρωπος χωρίς όνομα», οι «Άθλιοι» και φέτος, «Η Παναγία των Παρισίων». Κάθε δουλειά με ωρίμασε και με εξελίσσει μέχρι σήμερα.
Ενδέκατος χρόνος για την παράσταση «Οι 12 Ένορκοι», σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, ενδέκατος χρόνος επιτυχίας, όπως φανερώνει ο θαυμασμός των θεατών. Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που ξεχωρίζει στην παράσταση κατά τη γνώμη σας;
Η αλήθεια της. Η Κωνσταντίνα έχει την ικανότητα να δημιουργεί κόσμους χωρίς υπερβολές, με καθαρότητα και απόλυτο σεβασμό στο κείμενο και στον θεατή. Κάθε λεπτομέρεια, κάθε παύση, κάθε ματιά έχει λόγο ύπαρξης. Την Κωνσταντίνα την «γνώρισα» καλλιτεχνικά πολλά χρόνια πριν, όταν είδα την πρώτη της σκηνοθεσία, το Man of Earth. Είχα συγκλονιστεί τόσο που -ενώ δεν το κάνω σχεδόν ποτέ, γιατί ντρέπομαι- πήγα μετά το τέλος και της έδωσα συγχαρητήρια. Ήξερα από τότε ότι κάποια στιγμή ήθελα να συνεργαστούμε. Η σκέψη της, η καθαρότητα και ο τρόπος που δουλεύει το ανθρώπινο υλικό είναι μοναδικά. Γι’ αυτό και η επιτυχία των «12 Ενόρκων» δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα βαθιάς δουλειάς και καλλιτεχνικής συνέπειας.
Πείτε μας, τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Οι 12 Ένορκοι» και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Το έργο με κέρδισε από μόνο του. Είναι ένα κείμενο που σε αναγκάζει να πάρεις θέση. Και φυσικά, η σκηνοθετική ματιά της Κωνσταντίνας. Ήταν από τις συνεργασίες που δεν χρειάστηκε στιγμή να το σκεφτώ. Στην παράσταση υποδύομαι τον Ένορκο 7. Έναν άνθρωπο που στην αρχή της συνεδρίασης ψηφίζει «ένοχος» αβίαστα, απλώς για να μη χάσει έναν αγώνα μπέιζμπολ. Χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αυτή η «γρήγορη» απόφαση σημαίνει θάνατο για ένα 16χρονο παιδί. Ο 7ος ένορκος είναι η φωνή της αδιαφορίας που συναντάμε καθημερινά γύρω μας. Και κάθε παράσταση είναι ένα ταξίδι από την προχειρότητα προς την ευθύνη.
Θα μπορούσε να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας η θεματολογία της παράστασης;
Απόλυτα. Οι «12 Ένορκοι» μιλούν για όλους μας. Για τη βιασύνη μας να κρίνουμε, για την επιπολαιότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε σοβαρές καταστάσεις, για τις προκαταλήψεις που κουβαλάμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Το έργο είναι ένας καθρέφτης που δεν κολακεύει, αλλά γι’ αυτό ακριβώς είναι τόσο δυνατό.
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Αν θέλετε να δείτε μια παράσταση που δεν σας αφήνει στιγμή αδιάφορους, που σας κάνει να νιώσετε, να προβληματιστείτε, να θυμώσετε, να συγκινηθείτε και τελικά να δείτε τα πράγματα από μια άλλη οπτική, τότε ελάτε. Οι «12 Ένορκοι» είναι μια εμπειρία που συνεχίζεται πολύ μετά το τέλος της.
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Φέτος με βρίσκετε επίσης στον «Άνθρωπο χωρίς όνομα» στο θέατρο Αποθήκη, κάθε Δευτέρα και τρίτη που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά και στην «Παναγία των Παρισίων» στο Θέατρον του Ελληνικού κόσμου. Επίσης θα ανέβει στο θέατρο Δρόμος για δεύτερη χρονιά η παράσταση του Μάνου Σφυράκη που σκηνοθετώ « Θάνατος à la gourmet». Παράλληλα διδάσκω στη δραματική σχολή της Μαίρης Βογιατζή Τράγκα και κάθε Κυριακή έχω το δικό μου τμήμα μιούζικαλ που το έχουμε δημιουργήσει με την Μυρσίνη Δόξα, κάτι που αγαπώ βαθιά.
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα μέσα στο έργο;
Μια φράση που κουβαλώ μέσα μου, παρότι δεν λέγεται αυτούσια στο κείμενο, αλλά συμπυκνώνει την πορεία του χαρακτήρα μου, είναι: «Μερικές φορές δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια, γιατί μας χαλάει τα σχέδια». Εκεί κρύβεται ολόκληρη η διαδρομή του Ένορκου 7.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
