Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με τον ηθοποιό Nικόλα Καλιδώνη, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Οι 12 Ένορκοι», σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, που συνεχίζει για 11η χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Η ανάγκη μου να επανεφεύρω τον εαυτό μου. Να σπάσω τον φαύλο κύκλο της ζωής μου, σε μια αρκετά δύσκολη περίοδο και να ανοίξω πανιά για κάτι νέο. Άγνωστο σε μένα. Η υποκριτική ναι μεν υπήρξε στη ζωή μου από μικρή ηλικία, όντας μέλος της παιδικής σκηνής του νησιού μου, της Ρόδου, αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Το μικρόβιο προφανώς είχε ήδη βρει καταφύγιο και έψαχνε τρόπο να βγει εκ νέου στην επιφάνεια. Τα κατάφερε λοιπόν αρκετά χρόνια μετά.
Από το χθες, πως φτάσατε στο σήμερα; Ποιοι σταθμοί σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Η αρχή έγινε στην ερασιτεχνική ομάδα της Ρόδου, που σαν ενήλικας πια μετά και το πανεπιστήμιο, δραστηριοποιήθηκα ενεργά. Και όπως όλα τα πράγματα στη ζωή, το ένα έφερε το άλλο. Με έπεισαν να δώσω σε δραματική -παρότι δεν το πίστευα αρχικά ούτε εγώ ο ίδιος- και κατάφερα να μπω στη Δραματική Σχολή Βεάκη. Τρία πανέμορφα χρόνια γεμάτα δημιουργία, άγχος αλλά και τόση πολλή αγάπη. Ήμασταν ένα πολύ αγαπημένο τμήμα. Και μετά, χώρισαν οι δρόμοι μας, όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή. Μοιραία. Στη συνέχεια στάθηκα αρκετά τυχερός και βρέθηκα αμέσως μέσα στο επάγγελμα. Δύο χρόνια με την κυρία Κάρμεν Ρουγγέρη, συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή με σκηνοθέτες όπως ο Bob Wilson και ο Γιάννης Χουβαρδάς και φυσικά τρίτος χρόνος πλέον με την αγαπημένη μου Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, με την οποία είχα την τύχη να κάνω τρείς υπέροχες δουλειές: τους αγαπημένους μου «Άθλιους», τους «12 Ενόρκους» και την «Παναγία των Παρισίων».
Ενδέκατος χρόνος για την παράσταση «Οι 12 Ένορκοι», σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, ενδέκατος χρόνος επιτυχίας, όπως φανερώνει ο θαυμασμός των θεατών. Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που ξεχωρίζει στην παράσταση κατά τη γνώμη σας;
Ότι όλα γίνονται σε πραγματικό χρόνο. Δώδεκα ηθοποιοί επί σκηνής καθ' όλη τη διάρκεια. Το κοινό γίνεται "κομμάτι" της ιστορίας. Βλέπει μέσα από την κλειδαρότρυπα την προσπάθεια δώδεκα ετερόκλητων ανθρώπων, να βγάλουν πόρισμα σε μια υπόθεση φόνου, που δυνητικά μπορεί να στερήσει τη ζωή σε έναν άνθρωπο. Είτε αυτός είναι πραγματικά ένοχος, είτε όχι. Το βαρυσήμαντο αυτής της απόφασης, όσο και οι μεταξύ των ενόρκων σχέσεις, είναι άξια μελέτης από κάθε μέλος του κοινού. Βλέπουν να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια τους δώδεκα προσωπικότητες που θα μπορούσαν κάλλιστα να βρίσκονται ανάμεσά τους, τόσο τη στιγμή που παρακολουθούν την παράσταση, είτε απλώς περπατώντας στον δρόμο.
Πείτε μας, τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Οι 12 Ένορκοι» και ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Παρακολουθώντας την παράσταση πριν δύο χρόνια για πρώτη φορά, ήμουν σίγουρος μέσα μου ότι θα ήθελα να παίξω όχι απλώς σε μια παράσταση όπως αυτή, αλλά σε αυτή συγκεκριμένα την παράσταση. Η ζωντάνια των χαρακτήρων, αλλά και η μαεστρία των συναδέλφων να υφαίνουν αυτή την ιστορία καταφέρνοντας να με κάνουν να νιώθω και γω κοινωνός αυτής, ήταν κάτι αξιοζήλευτο. Πάντα με την καλή έννοια. Ο ρόλος μου είναι ο Ένορκος 1. Ο συντονιστής της διαδικασίας. Ένας νεαρός, βοηθός προπονητή ποδοσφαίρου σε κατηγορία λυκείου. Με μηδενική γνώση και εμπειρία πάνω στη διαδικασία των ενόρκων, καταβάλει μεγάλη προσπάθεια να κρατήσει την κουβέντα σε ράγες. Μόνο που αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, όταν απέναντί του υπάρχουν άλλοι 11 άνθρωποι, εντελώς διαφορετικοί και κάποιοι με αρκετά ισχυρές προσωπικότητες. Πασχίζει να κρατηθεί στην επιφάνεια και να μην χάσει τον έλεγχο, αλλά οι εξελίξεις από μόνες τους είναι καταιγιστικές και τίποτα δεν μπορεί να μείνει το ίδιο. Αλλιώς μπαίνουν και αλλιώς βγαίνουν από την αίθουσα.
Θα μπορούσε να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας η θεματολογία της παράστασης;
Ασφαλώς. Αρκετές θα έλεγα. "Μην βιαστείς να βγάλεις συμπέρασμα". "Μην είσαι πρόβατο". "Μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια". Πολλά τα "μη", αλλά αυτά μου έρχονται στο μυαλό.
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Να έρθει με καθαρό μυαλό, και να ακούσει την ιστορία. Να προβληματιστεί μαζί μας και να γίνει ένα με το σώμα των Ενόρκων. Να βιώσει την αγωνία τους, τις σκέψεις τους. Να σκεφτεί από μόνος/η του/της, ποιά θα έπρεπε να είναι η κατάληξη του παιδιού. Γιατί να πάρει η ιστορία αυτή την τροπή. Τι θα έκανε αντίστοιχα στη θέση μας. Συμφωνεί ή διαφωνεί.
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Για την ώρα βρίσκομαι εκτός από τους 12 Ενόρκους και στην Παναγία των Παρισίων στον Ελληνικό Κόσμο. Ποτέ δεν λέω όχι σε νέες προκλήσεις, οπότε βλέπουμε.
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα μέσα στο έργο;
Μια ατάκα του Ενόρκου 11, που λέει: "Ένα γεγονός όμως μπορεί να παρουσιαστεί με διάφορους τρόπους". Στο σημείο που λέγεται και για τον λόγο για τον οποίο τη χρησιμοποιεί, θεωρώ ότι προβληματίζει θετικά τόσο εμάς όσο και το ίδιο το κοινό. Η οπτική, αλλάζει πάντα την εικόνα.
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
