Στον κόσμο μας όπου η επικοινωνία μετριέται σε «λάικ» και η αξία σε υλικά κέρδη, έχουμε επιτρέψει στις μικροπρέπειες να διαβρώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με αποτέλεσμα η συνείδησή μας να σιωπά, αν και γνωρίζουμε πως κάθε ανθρώπινη ύπαρξη είναι ένα σύμπαν, πως κάθε πρόσωπο που συναντάμε κουβαλάει ιστορίες, πόνο, ελπίδες και ένα μοναδικό φως που δεν θα επαναληφθεί ποτέ...
Όσο και να μας πονάει, η αλήθεια είναι πως έχουμε χάσει την ουσία των πραγμάτων, τις ηθικές και κοινωνικές μας αξίες, το νόημα της ζωής αν θέλετε, επιτρέποντας στη ζήλεια και το φθόνο σε πολλές περιπτώσεις μέσα από μια πληθώρα από προσωπεία δικαιολογιών και αντιφάσεων, να δηλητηριάζουν κάθε υγιή οργανισμό, με πρώτα θύματα εμάς τους ίδιους!
Η χριστιανική εντολή «αγαπά τον πλησίον σου ως εαυτόν» είναι σίγουρα μια ασπίδα προστασίας σε κάθε μορφή ζήλειας ή μίσους στη ζωή μας, σε κάθε φόβο που πηγάζει από άγνοια και λάθος πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς… θυμίζοντάς μας πως ο δρόμος του κάθε ανθρώπου είναι ξεχωριστός και πως κάθε δική του επιτυχία δεν στερεί τίποτα από εμάς.
Η αγάπη για τον πλησίον μας, λένε οι πατέρες της Εκκλησίας, είναι η πιο επαναστατική και ωφέλιμη πράξη αντίστασης στην αποξένωση και τη μιζέρια, καθώς καλούμαστε να βλέπουμε τον συνάνθρωπό μας όχι ως αντίπαλο, αλλά ως συνοδοιπόρο στο εύθραυστο ταξίδι της ζωής.
Καλούμαστε ν’ αγκαλιάσουμε τη διαφορετικότητά του, να αναγνωρίζουμε την ανθρώπινη ουσία που πάλλεται μέσα του, σταματώντας να τον «χρησιμοποιούμε» ως μέσο για να πετύχουμε τους σκοπούς μας ή γυρίζοντάς του την πλάτη σε κάτι που πιθανόν μας χαλάει τη διάθεση…
Έχοντας επιτρέψει στην αγάπη να γίνει οδηγός μας σε τούτο το ταξίδι της ζωής, επιλέγουμε την καλοσύνη επί της κακίας, την κατανόηση επί της βιαιότητας, την ενότητα επί της διάσπασης, έχοντας πάντα κατά νου, ότι πίσω από κάθε πρόσωπο που συναντάμε υπάρχει μια μάχη που ίσως δεν γνωρίζουμε, ένα όνειρο που ίσως δεν τολμά να εκφράσει, μια ευαισθησία που μας παρακαλεί για λίγη τρυφερότητα.
Σε έναν κόσμο που πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι χάνει την ανθρωπιά του στην ανωνυμία των διαδικτυακών επαφών, στην αυτοπροβολή και στις μικρολεπτομέρειες, ας κρατήσουμε σταθερό το βλέμμα μας στην ουσία των πραγμάτων: ότι η μεγαλύτερη κληρονομιά μας δεν είναι τι κερδίσαμε, αλλά πώς αγαπήσαμε, πώς φερθήκαμε στους πιο αδύναμους, πώς αντισταθήκαμε στο πεισματικό «εγώ» που μας διαιρεί.
Έτσι, ας σβήσουμε τη φλόγα του μίσους με την ηρεμία της κατανόησης, ας αντικαταστήσουμε τη ζήλεια με τη χαρά της επιτυχίας του άλλου και ας μετατρέψουμε την αδιαφορία σε συμπόνια και κατανόηση, γιατί στο τέλος, η ανθρώπινη ζωή δεν μετριέται σε χρόνια, αλλά σε στιγμές όπου επιλέξαμε να αγαπήσουμε, να στηρίξουμε, να μοιράσουμε καλοσύνη…
