Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με την σκηνοθέτη και ηθοποιό Άννα Γαρεφαλάκη, έχοντας ως αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Η ξεχασιάρα Μελίσσα», στο θέατρο Βρετάνια
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Οι καλλιτέχνες γενικά, και οι εκπρόσωποι των παραστατικών τεχνών ιδιαίτερα, νοιαζόμαστε βαθιά για τη συλλογική συνείδηση, αγαπάμε δηλαδή τους ανθρώπους… ακόμα και περισσότερο από τον εαυτό μας και πιστεύουμε σε αυτούς. Η δική μου ιστορία δε διαφέρει από των υπολοίπων, αλλά υπήρχε και κάτι ακόμα που βίωσα στον πρώτο μου αυτοσχεδίασμό στην θεατρική ομάδα Ατραπό του Πανεπιστημίου Αθηνών που συμμετείχα ως φοιτήτρια Αγγλικής του ΕΚΠΑ… ένιωσα την απεραντοσύνη της σκηνής που περίμενε τη δική μου ιστορία να ζωντανέψει. Ήταν σαν να ανασυντέθηκα εκεί ως άνθρωπος από απλός ζωντανός οργανισμός.
Τι σας έκανε να δημιουργήσετε στην παράσταση «Η ξεχασιάρα Μελίσσα» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Το 2010 λόγω της επικράτησης των κινητών άρχισε να ψιθυρίζεται η απώλεια των μελισσών ως είδος και αναβίωσε η απειλή που αποδίδεται στον Αϊνστάιν. Το έργο εμφανίστηκε μπροστά μου σχεδόν ολόκληρο. Μέσα σε ένα χρόνο λίγες σκηνές συμπληρώθηκαν και το πρώτο ανέβασμα στο Eliart έκανε πρεμιέρα 11/12/2011. Στη λογική του αυτοσχεδιασμού οι ρόλοι της σκηνοθεσίας και της Μελίσσας ενώθηκαν οργανικά σε μια ειλικρινή αφήγηση και τα παιδιά ανταποκρίνονται στην ειλικρίνεια πάντα με ευγνωμοσύνη. Την επόμενη χρονιά ήμασταν Επί Κολωνώ και ακολούθησε η δική μου ιστορία αναπαραγωγής… Με το γιο μου 8 μηνών ανεβάσαμε το 2015-2017 τη Μελίσσα Θεσσαλονίκη (Τ, Άνετον, Αυλαία, Σοφούλη και περιοδεία) και διασκευάστηκε στα αγγλικά το Melissa Wanders που παίχτηκε για σχολεία και φροντιστήρια αγγλικών στα αγγλικά με υπέρτιτλους. Φέτος η αγγλική εκδοχή θα είναι διαθέσιμο από τον Ιανουάριο του 2025 και στο Θέατρο Βρετάνια για οργανωμένες παραστάσεις. Η Μελίσσα έχει ξεχάσει τον προορισμό και, ταξιδεύοντας από περιπέτεια σε περιπέτεια με σύντροφο το Γλύκα (Δημήτρη Σαγιάννη) έναν κηφήνα που της μαθαίνει τί είναι παιχνίδι, τον ξαναβρίσκει και ξεπερνώντας την αμνησία της, κάνει μια καινούρια αρχή. Είναι πολύ σημαντικό να ξεπερνάμε τις δυσκολίες και να επαναπροσδιορίζουμε την πραγματικότητά μας. Τα παιδιά συναισθάνονται αυτή τη λειτουργία και την παίρνουν με τις ιστορίες στον οπλισμό τους.
Θα θέλατε να μας δώσετε την «ταυτότητα» αυτής της παράστασης;
Πρόκειται για μια πρωτότυπη ιστορία περιπλάνησης μιας μέλισσας, της Μέλισσας που έχει χάσει το δρόμο για την κυψέλη. Το πρόβλημα της εξαφάνισης των μελισσών είναι αφορμή να ακονίσουν τα παιδιά την ενσυναίσθηση τους για το περιβάλλον σε μια παράσταση με ζωντανή μουσική χορό τραγούδι και διάδραση με πρωτότυπο κείμενο που έχει εκδοθεί με πρωτοβουλία των εκδόσεων Αρμός από το 2017.
Θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι αυτή η παράσταση, ταυτίζεται με το σήμερα;
Δέκα χρόνια μετά το θέμα είναι επικίνδυνα πιο επίκαιρο. Η απώλεια των επικονιαστών στην Ασία από τη μόλυνση είναι γεγονός όπως και η απείρως λιγότερο αποτελεσματική αντικατάστασή τους από τεχνιτή επικονίαση στις ήδη αφύσικες μονοκαλλιέργειες. Η κλιματική αλλαγή και η ανάγκη για σωστότερη διατροφή είναι δύο ακόμα θέματα του έργου που δεν παύουν να είναι στο επίκεντρο. Στο θέατρο όμως κοινωνούμε θέματα συλλογικής συνείδησης με τον πιο καθοριστικό τρόπο, σαν προσωπική εμπειρία, και τα παιδιά κερδίζουν Λόγο σε ότι μας συμβαίνει. Παρακολουθούν τις μεταμορφώσεις που συνθέτουν την ιστορία και συμμετέχουν με ενθουσιασμό στο διαδραστικό μέρος που προχωράει τη δράση σε μια παράσταση ντυμένη με υπέροχη πρωτότυπη μουσική του Γιώργου Ορφανουδάκη σε εκτέλεση Αντώνη Νταχλί, υπέροχες χορογραφίες από την Κλώντια Άννα Στόγια, τα ποιητικά σκηνικά του Παναγιώτη Κουλουρά και τους εμπνευσμένους φωτισμούς του Πάνου Γκόλφη.
Ποιο μήνυμα – κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Ελάτε να ζήσουμε μαζί την ιστορία της Μελίσσας που μας γεμίζει με διάθεση για τραγούδι και παιχνίδι και μας θυμίζει πως χωρίς αυτά δεν μένει κέφι για δημιουργία. Οι μικροί θεατές σε μια βιωμένη συλλογική εμπειρία βρίσκουν το νόημα της ομαδικότητας στην εκπλήρωση των προσωπικών τους διαδρομών. Και αυτό σε μια πρωτότυπη ιστορία που τιμά την απαιτητική νοημοσύνη των παιδιών από 3 ετών.
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Δουλεύουμε με μια αξιόλογη ομάδα ένα μονόλογο της Σάρα Κέιν, την Ψύχωση, στις 4.48 που θα ανέβει στο θέατρο Αλκμήνη στα μέσα Δεκεμβρίου. Είναι μια δουλειά που υπαγορεύει στην ομάδα μας η ευαισθησία πάνω στη διάκριση και καταδίκη του έτερου από ένα σύστημα αλγορυθμικής αναλγησίας και στην επικαιρότητα του οποίου συνηγορούν ιδιαίτερα οι τελευταίες εμπόλεμες συγκρούσεις και η ισοπέδωση των υποψήφιων άλλων, όπως η πρόσφατη εξαφάνιση της φετινής γυναίκας- συμβόλου του Ιράν.
Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα;
Στην Ψύχωση στις 4.48 είναι: «όλα περνούν, όλα πεθαίνουν, όλα γίνονται χώμα». Στην Ξεχασιάρα Μελίσσα: «Τη ζωή δεν πρέπει να την καθυστερούμε, πρέπει να τη ζούμε, και είναι όμορφη με ότι μας επιφυλάσσει… Ο φόβος σου σε βασανίζει άδικα!»
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Για τον ΑΥΛΟΓΥΡΟ και τον Παύλο Ανδριά
