Κουβέντα στην «αυλή» με τη συγγραφέα Στέλλα Ζωγραφοπούλου, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της «Αστροσιδηρά», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ανάλεκτο
Τι σας έχει λείψει από τα παιδικά σας χρόνια;
Η αίσθηση της ξεγνοιασιάς. Η αίσθηση της ασφάλειας. Ξέρετε, πρόσφατα απεβίωσε η αγαπημένη μου γιαγιά. Όλη μου η παιδικότητα και η ασφάλεια που ένιωθα ως μικρό κορίτσι, ήταν συνυφασμένη με εκείνη. Οπότε τώρα που έχει φύγει πια, είναι σαν να έχασα ένα κομμάτι από την παιδικότητά μου. Έπειτα, μεγαλώνοντας και αποκτώντας και τη μικρή μου κόρη, συνειδητοποίησα πως δεν θα είμαι πλέον το παιδί αλλά η μητέρα. Η μεγάλη. Η υπεύθυνη. Κάποιες φορές αυτό με κάνει να νοσταλγώ την ανεμελιά και την ελευθερία που ένιωθα ως παιδί. Μου έχει λείψει επίσης ο τρόπος που αντιλαμβανόμουν τα πράγματα. Πιο απλά, χωρίς υπεραναλύσεις. Η αθωότητα με την οποία έβλεπα ανθρώπους και καταστάσεις, που αργότερα καθώς μεγάλωνα και μεγαλώνω, ξεθώριασε… Και φυσικά αρκετοί άνθρωποι με τους οποίους μεγαλώνοντας έχασα επαφή…
Θυμάστε αν υπήρξε στη σκέψη σας ως παιδί, η ιδέα ν’ ασχοληθείτε με την ποίηση;
Ως μικρό παιδί δεν υπήρχε συνειδητά η ιδέα να ασχοληθώ με την ποίηση. Υπήρχε όμως η ανάγκη να εκφράσω αυτά που με απασχολούσαν στο χαρτί. Έτσι η ιδέα αυτή ήρθε αργότερα σχεδόν με την ενηλικίωση. Και κατάλαβα πως τελικά εκείνη ήταν και είναι καταφύγιο!
Η αισιοδοξία, υπάρχει στο λεξικό της ζωής σας;
Θα έλεγα ότι είμαι συγκρατημένα αισιόδοξη. Προσπαθώ να κοιτάζω πάντοτε τη θετική πλευρά των πραγμάτων, φυσικά με αρκετό ρεαλισμό. Άρα ναι, κατά κάποιο τρόπο υπάρχει.
Τι περιλαμβάνει η καθημερινότητά σας;
Η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει αρκετά πράγματα. Εργάζομαι πρωί και απόγευμα, αλλά το περισσότερο, το πιο όμορφο και πιο σημαντικό κομμάτι της είναι η ανατροφή της μικρής μου κορούλας! Φυσικά πάντοτε υπάρχει χώρος για ποίηση και ανάγνωση διαφόρων ποιητικών συλλογών, κάνοντας μια βόλτα στη φύση!
Σε ποιο στάδιο πιστεύετε ότι βρίσκεται η σχέση του Έλληνας με το βιβλίο;
Θεωρώ πως ο Έλληνας κάνει κάποια προσπάθεια, έστω και διστακτικά να έρθει σε περισσότερη επαφή με το βιβλίο και τη διαδικασία της ανάγνωσης. Κάπου όμως αποτυγχάνει… Ξέρετε, απαιτεί ιδιαίτερη αφιέρωση χρόνου όλο αυτό, είναι κάτι σαν ιεροτελεστία θα έλεγα… Ο αναγνώστης οφείλει να έχει ενεργοποιημένες όλες τις αισθήσεις του για να μπορέσει να αφοσιωθεί πλήρως στην ανάγνωση και στην κατανόηση… Όλο αυτό χάνεται κάπως ή παρεξηγείται, ιδίως τα τελευταία χρόνια λόγω της τεχνολογίας, της οθόνης, της «έτοιμης τροφής» . Και ιδίως στο κομμάτι της ποίησης, που είναι και πιο σπάνιο είδος, εκεί είναι πιο δύσκολα τα πράγματα. Έχω όμως συγκρατημένη αισιοδοξία ότι όλο αυτό θα αλλάξει, ίσως ήδη να έχει αρχίσει να αλλάζει…
Τι στάθηκε αφορμή για να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Αφορμή για την συγγραφή αυτού του βιβλίου στάθηκε η ανάγκη αφενός της καταγραφής των προβληματισμών και των συναισθημάτων μου, αφετέρου η ανάγκη να τα επικοινωνήσω όλα αυτά με τους ανθρώπους. Θεωρώ πως η ποίηση , όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης, οφείλει να αγκαλιάζει τον άνθρωπο, τις ευαισθησίες του, να αποτελεί απάγκιο, αλλά και μια ευκαιρία εσωτερικής αφύπνισης. Αυτά τα κίνητρα με ώθησαν να φέρω στο φως αυτό το δημιούργημα.
Τα ποιήματά σας, «προδίδουν» μικρά ή μεγάλα μυστικά του εαυτού σας;
Μέσα στα ποιήματά μου κρύβονται πράγματα και συναισθήματα που δεν θα μπορούσα με κανέναν άλλο τρόπο να εκφράσω. Αρκεί ο αναγνώστης να μπει στην διαδικασία να ψάξει…
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Τελειώνοντας αυτό το έργο, ένιωσα μια ολοκλήρωση, μία κάθαρση θα έλεγα. Αν και δεν είναι η πρώτη μου ποιητική συλλογή αυτή, τώρα τα συναισθήματα ήταν πιο έντονα. Αυτή τη φορά τα ποιήματά μου αγγίζουν πιο ευαίσθητα θέματα, προβλήματα και παθογένειες της κοινωνίας που πληγώνουν βαθιά τις ψυχές των ανθρώπων. Ένιωσα μια συμπόνια για τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους γύρω μου. Επίσης ένιωσα και μια τεράστια συγκίνηση που πήρε σάρκα και οστά η Αστροσιδηρά μου!
Τι θα λέγατε σ’ έναν αναγνώστη ώστε να τον προτρέψετε να διαβάσει το βιβλίο σας;
Σαν μια προτροπή, θα έλεγα πως αν επιθυμεί να ξαναγίνει παιδί, να φέρει στο φως προβληματισμούς, συναισθήματα που για καιρό είχε θαμμένα μέσα του, να ερωτευτεί ξανά όχι απαραίτητα κάποιον άνθρωπο, αλλά κάποια ανάμνηση, κάποιο άρωμα ή κάποια δική του προσωπική επιθυμία, αν επιθυμεί να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τους γύρω του, να νιώσει μια ζεστή αγκαλιά, τότε η Αστροσιδηρά τον προσμένει να τον δεχτεί στο καταφύγιό της!
Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα επόμενα σχέδια σας;
Η αλήθεια είναι πως ακόμη δεν έχω στο μυαλό μου κάποιο άλλο σχέδιο για το μέλλον. Αυτό που έχω ανάγκη τώρα είναι να χαρώ και να νιώσω στο έπακρο όλα αυτά τα συναισθήματα και τις καινούργιες εμπειρίες που έχει να μου χαρίσει η νέα μου συλλογή. Όμως επειδή η ποίηση είναι μία πηγή συνεχούς έμπνευσης, όπως και το καθετί στη ζωή, σίγουρα θα υπάρξει και κάτι καινούργιο! Προς το παρόν θα αφοσιωθώ στο καινούργιο μου έργο, στην κορούλα μου και φυσικά στην ποίηση!
Η Στέλλα Ζωγραφοπούλου γεννήθηκε το 1997 στη Νάουσα. Αποφοίτησε από το ΙΕΚ Βέροιας με την ειδικότητα βοηθού φυσικοθεραπευτή και εργάζεται ως γραμματέας στον τομέα των ασφαλειών. Είναι παντρεμένη και μητέρα ενός πανέμορφου κοριτσιού 3 ετών. Ασχολείται με τη λογοτεχνία από τα μαθητικά της χρόνια. Το 2021 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Σημάδια από τον Αόρατο Κόσμο (εκδ. Οσελότος).
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
