Κουβέντα στην «αυλή» με την συγγραφέα Ελισάβετ Κρίπα, με αφορμή την έκδοση του βιβλίο της «Όσα έμαθα από τα παιδιά», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Key Books
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Η ανάγκη να μοιραστώ βιώματα και να πω «ευχαριστώ». Στα παιδιά, στους γονείς, στους δασκάλους, στους εθελοντές, σε όλους εκείνους που έγιναν καθρέφτης και μου έδειξαν αλήθειες για τις σχέσεις ενηλίκων - παιδιών. Δεν ξεκίνησα με σκοπό να γράψω ένα βιβλίο για γονείς. Ξεκίνησα να καταγράφω εμπειρίες, στιγμές, μαθήματα ζωής. Και κάπου εκεί, το παζλ ενώθηκε.
Τι «κρύβει» μέσα στις σελίδες του;
Κρύβει 56 αληθινές ιστορίες, χωρίς φτιασίδια. Ιστορίες από σχολεία, από το σπίτι μου, από τα παιδιατρικά νοσοκομεία όπου πηγαίνω ως εθελόντρια. Κρύβει μικρές φράσεις παιδιών που έγιναν μεγάλες αποκαλύψεις. Κρύβει ζωγραφιές – αυτές είναι οι αληθινές υπογραφές του βιβλίου. Και μαζί με όλα αυτά, 20 προτάσεις παιχνιδιού που προσκαλούν γονείς και παιδιά να ξανασυναντηθούν. Όχι σαν «παιδαγωγός» και «παιδί», αλλά σαν άνθρωπος με άνθρωπο.
31 χρόνια στην εκπαίδευση, 21 στη μητρότητα και 8 χρόνια στον εθελοντισμό… Τι είναι αυτό που έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη σας;
Η σιωπή ενός παιδιού. Το βλέμμα του όταν δεν χρειάζεται πια να του πεις κάτι, γιατί νιώθει ότι το κατάλαβες. Αυτές οι στιγμές δεν έχουν ήχο, έχουν βάθος. Κι εκεί βρίσκεις το νόημα. Το να είσαι παρών, χωρίς απαραιτήτως να «βρεις λύση». Να συντροφεύεις. Αυτό μου δίδαξαν τα παιδιά σε όλες μου τις ιδιότητες.
Υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις σε θέματα ουσίας ή όλοι διδασκόμεθα μέσα από τη διαδρομή της ζωής μας;
Δεν υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις. Ούτε εγώ τις είχα όταν ξεκίνησα να γίνομαι μητέρα ή δασκάλα. Ό,τι θεωρούσα βεβαιότητα, το αναθεώρησα μπροστά σε ένα απλό «γιατί;» ενός παιδιού. Η ζωή μας διδάσκει συνεχώς, αν είμαστε διαθέσιμοι να ακούμε. Και αν αφήσουμε χώρο για την αμφιβολία.
Είμαστε όλοι μοναδικοί ή όλοι διαφορετικοί;
Και τα δύο. Είμαστε μοναδικοί γιατί κανείς δεν έχει περπατήσει ακριβώς τον δρόμο με εμάς. Είμαστε διαφορετικοί γιατί κουβαλάμε άλλες ιστορίες, άλλες ανάγκες, άλλα χρώματα. Αλλά όσο πιο βαθιά γνωρίζεις τον άλλον, τόσο λιγότερο ξένος σου φαίνεται.
Άραγε, υπάρχει τελειότητα στις σχέσεις, στις επαφές και γενικά στην καθημερινότητα;
Η τελειότητα είναι μια παγίδα. Υπάρχει, όμως, η πρόθεση για βελτίωση. Υπάρχει η προσπάθεια. Υπάρχει το «ξαναπροσπαθώ». Οι σχέσεις δεν χρειάζονται να είναι τέλειες. Αρκεί να είναι αληθινές. Κι εκεί που υπάρχει αλήθεια, υπάρχει και χώρος για επαφή.
Τι θ’ «αποκομίσει» ο αναγνώστης μελετώντας το;
Νομίζω θα νιώσει λιγότερο μόνος. Ίσως ανακουφιστεί, γιατί θα διαβάσει ότι δεν υπάρχει «σωστός» τρόπος να μεγαλώνεις παιδιά. Υπάρχει ο δικός σου, αν είναι γεμάτος αγάπη και σεβασμό. Θα πάρει ιδέες, τρόπους να προσεγγίσει το ρόλο του και τη σχέση του με το παιδί μέσα από άλλη ματιά.
Είναι εύκολο να μας εκθέσετε τα συναισθήματα που νιώσατε τελειώνοντας αυτό σας το έργο;
Το βιβλίο αυτό είναι όλη μου η ζωή. Υπήρχε συγκίνηση, ντροπαλότητα αλλά και μια ήσυχη χαρά. Το είχα πει. Το είχα καταθέσει. Κι αυτό μου αρκούσε.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Να συνεχίσω να μαθαίνω από τα παιδιά. Να γράφω, να βρίσκομαι κοντά σε γονείς και εκπαιδευτικούς, με συναντήσεις, ομιλίες και βιωματικά εργαστήρια. Επίσης, δουλεύω ήδη πάνω σε μια ιδέα για επόμενο βιβλίο – πιο εστιασμένο στη σχολική ζωή, όπως την βιώνουν τα ίδια τα παιδιά.
Και μια ευχή για όσους διαβάσουν το βιβλίο σας ή ακόμα και γι’ αυτούς που θα προβληματιστούν και πιθανόν μείνουν μετέωροι… για το τι θα πράξουν!
Εύχομαι να τους μείνει κάτι μικρό αλλά δυνατό. Ένα βλέμμα προς τα μέσα. Ένα χέρι που τείνεται. Μια παύση πριν την επόμενη φράση. Κι αν νιώσουν μετέωροι, ας ξέρουν πως η αμφιβολία είναι καλή παρέα – γιατί οδηγεί σε κάτι αληθινό. Δεν χρειάζεται να τα ξέρουμε όλα. Χρειάζεται να είμαστε παρόντες.
Η Ελισάβετ Κρίπα γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1991, αποφοίτησε από τo Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας Αθηνών (ΕΚΠΑ) και συνέχισε τις σπουδές της στη Λυόν της Γαλλίας όπου απέκτησε δύο μεταπτυχιακά, στη διδακτική της γαλλικής γλώσσας και στη συγκριτική λογοτεχνία. Έχει, μεταξύ άλλων, εξειδικευμένη επιμόρφωση στην Εμψύχωση και ενδυνάμωση ομάδων (ΕΚΠΑ), στη Σχολική Ψυχολογία (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας). Από το 1993 έως σήμερα, εργάζεται ως εκπαιδευτικός γαλλικών, σε σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και έχει αποκτήσει εξαετή εμπειρία στην ειδική αγωγή, από τη συνεργασία της με δημόσιους φορείς. Έχει πλούσια κοινωνική δράση και αδιάλειπτη εθελοντική προσφορά. Το «Όσα έμαθα από τα παιδιά» είναι το έβδομο βιβλίο της.
Για τον Παύλο Ανδριά για τον aylogyros news
