Κουβέντα στην «αυλή» μας, συντροφιά με τον συγγραφέα - σκηνοθέτη - ηθοποιό Θανάση Λιούνη, έχοντας ως αφορμή την τριπλή συμμετοχή του στην παράσταση «Κάνε μια ευχή!» που ανεβάζει στο Χώρο Τέχνης Ασωμάτων
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική, τη σκηνοθεσία και τι με την συγγραφή;
Ηθοποιός ήθελα να γίνω πριν γεννηθώ! Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να θέλει να κάνει κάτι άλλο. Το θέατρο είναι από τα λίγα μέρη όπου υπάρχει η αληθινή μαγεία. Μεγαλώνοντας και όσο εμβάθυνα όλο και περισσότερο στην θεατρική τέχνη, αγάπησα το σκοτάδι της και αφιερώθηκα πλήρως, στο να βάλω κι εγώ, όχι ένα, αλλά πολλά «λιθαράκια» στην υλοποίηση και την εξέλιξη της. Μέσα από αυτήν την ανάγκη για δημιουργία, γεννήθηκαν και τα πρώτα μου συγγραφικά κείμενα. Στην αρχή ως ποιήματα, δοκίμια, ιστοριούλες και πλέον ως ολοκληρωμένα θεατρικά έργα. Η σκηνοθεσία αργότερα νομίζω ήταν αναπόφευκτη, καθώς τα έργα μου έχουν -επίτηδες- έναν ξεχωριστό, ιδιαίτερο χαρακτήρα, που έπρεπε εγώ ο ίδιος να τον παρουσιάσω στο κοινό.
Από το χθες, πως φτάσατε στο σήμερα; Ποιοι σταθμοί σε αυτή τη διαδρομή έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη σας και ποιες συνεργασίες έχετε να θυμάστε;
Έφτασα στο σήμερα αναζητώντας το χθες! Στο μυαλό ενός ηθοποιού και κατά συνέπεια συγγραφέα, επικρατεί χάος. Ιστορίες αναπλάθονται συνεχώς στη σκέψη του, παίρνοντας διαφορετικές τροπές και ερμηνείες, με χιλιάδες παραλλαγές που θα μπορούσαν να συμβούν, ώσπου στο τέλος κρατάει την «στερνή γνώση». Που κι αυτή όμως με τη σειρά της, χάνει αξία άπαξ και αποκτηθεί. Η φρίκη του χθες, είναι η ηδονή του σήμερα και η ανία του αύριο! Οι σταθμοί που έχουν χαραχτεί στην μνήμη μου είναι οι πρόβες, αν όχι από όλα, από τα περισσότερα έργα που έχω παίξει και κυρίως, φυσικά, τα δικά μου. Οι στιγμές που δημιουργούμε, που γεννάμε τον χαρακτήρα και τις καταστάσεις, ως την αναγνώριση στα πρόσωπα των θεατών. Εκεί, στην δημιουργία της σκηνοθεσίας, κρύβεται και η αληθινή μαγεία που ανέφερα παραπάνω. Είχα την ευλογία να συνεργαστώ με αρκετούς ηθοποιούς του θεάτρου, εξαιρετικούς ανθρώπους και με πολύ ταλέντο, από τους οποίους έμαθα πολλά. Ο κάθε ένας έχει και κάτι να σου δώσει, που θα σε βοηθήσει να εξελιχτείς. Ενδεικτικά θα αναφέρω την Έφη Σισμανίδου, με την οποία ετοιμάσαμε και παρουσιάσαμε το ΄΄Ψε.Γα.Δι΄΄, που είναι και ότι καλύτερο έχω γράψει ως τώρα. Συγγραφικά. Μία εξαιρετική ηθοποιός, που πήρε το έργο μου στα χέρια της και το απογείωσε στο διάστημα. Την ευγνωμονώ αιώνια…
Ποιος ρόλος από τους τρείς σας έχει «κερδίσει» σε αυτή την παράσταση;
Ο ρόλος του ηθοποιού είναι η φύση μου, αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Πλέον όμως, πιστεύω ότι υπερτερεί λίγο περισσότερο ο ρόλος του συγγραφέα. Εκεί φαίνεται πρακτικά η εξέλιξή μου και μπορώ να πω ότι μου αρέσει να γράφω κι ας μην παίζω εγώ. Ο ρόλος θα μείνει για πάντα και θα αναγεννάτε συνεχώς.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα, μιας και βρισκόμαστε στην περίοδο των εορτών; Ποια στοιχεία κυριαρχούν;
Η παράσταση ταυτίζεται με μία γιορτή γενικότερα, μιας και αυτή είναι όλη η ζωή μας, αλλά και η κύρια αφορμή του έργου. Ζούμε έναν φαύλο κύκλο εορτών, αργιών, 3ημέρων, διακοπών, αδειών και φτου κι απ΄την αρχή, κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο. Τα ίδια. Αυτό έχει γίνει πλέον δεδομένο και να χάνει την αξία του. Περιμένεις να έρθει η «γιορτή» και μόλις έρθει, φεύγει για να έρθει η επόμενη και μετά πάλι η επόμενη, με αποτέλεσμα να χάνεις το «τώρα». Αυτό ουσιαστικά θέλει να περάσει η παράστασή μας. Δε χρειάζεται απαραίτητα να είναι γιορτή, για να γιορτάσεις!
Θα μπορούσε το «Κάνε μια ευχή!» να είναι ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας;
Το «Κάνε μια ευχή!» είναι εξ ολοκλήρου κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Εκεί βασίζεται, στη μονοτονία, στην ρουτίνα. Σε όλα τα έργα μου, προσπαθώ να βάζω όσο λιγότερη υπερβολή γίνεται, να είναι «καθημερινά». Να βλέπει ο θεατής τον εαυτό του και να συμπάσχει ανάλογα με τον ήρωα. Να βλέπει κάτι δικό του, αληθινό, μια κρυφή του σκέψη, μια συνειδητοποίηση που μπορεί να του δώσει την ώθηση να προσπαθήσει κι αυτός, όσο ακόμα είναι νωρίς, να διορθώσει τα λάθη του.
Ποιο μήνυμα-κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Σίγουρα θα γελάσει, δε θα βαρεθεί και ίσως στο τέλος θυμηθεί πως, είναι καλύτερα να κοιτάς ποιος είναι δίπλα σου, παρά ποιος είναι μπροστά σου.
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Προς το παρόν όχι. Έχω αφιερώσει όλον μου τον χρόνο και την ενέργεια στην υλοποίηση αυτής της παράστασης.
Ποια είναι η αγαπημένη σας ατάκα μέσα στο έργο;
Έχω δυο: Η πρώτη είναι το:Η ηλικία είναι ανθρώπινη εφεύρεση…΄
Και η δεύτερη το: Ο γάμος είναι σαν το αγαπημένο σου μπλουζάκι. Στην αρχή το φοράς παντού, μετά μόνο μέσα στο σπίτι και στο τέλος γίνεται ξεσκονόπανο΄΄
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση, πατήστε ΕΔΩ
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
