Κουβέντα στην «αυλή» με την συγγραφέα Πέννυ Οικονομάκη, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της «Το τρίξιμο της πολυθρόνας», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κάκτος
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;
Υπάρχουν ιστορίες που καιροφυλαχτούν μέσα μας περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να αναδυθούν στην επιφάνεια. Είναι η «κρίσιμη» στιγμή που ο συγγραφέας μέσα μας αποφασίζει να μοιραστεί, με όσους αποδεχτούν το κάλεσμα, τις αλήθειες του και όχι μόνο. Κάθεσαι σε μια πολυθρόνα που η ηλικία της είναι μεγαλύτερη από τη δική σου και, καθώς ακουμπάς στα μαξιλάρια της, ακούς τις γέρικες σούστες να τρίζουν. Αναρωτιέσαι πόσοι μοιράστηκαν το ίδιο αυτό κάθισμα με σένα; Ποιες σκέψεις, ποιες έγνοιες, χαρές, λύπες τους συντρόφευαν στην ανάπαυλα αυτής τους της ξεκούρασης. Μήπως οι ήχοι της πολυθρόνας δεν είναι παρά οι σκέψεις των προηγούμενων «ενοίκων» της; Εκεί γεννήθηκε η ιδέα της αλλαγής του τίτλου του βιβλίου μου που αρχικά ήταν «Φωτούλα - Γράμματα και Καρτ Ποστάλ» στον τελικό τίτλο «Το τρίξιμο της Πολυθρόνας».
Πόσα μυστικά, μα και πόσες αλήθειες «κρύβει» μέσα στις σελίδες του;
Μυστικά πολλά. Μυστικά όπου η αλήθεια έχει αναμιχθεί με μια δόση φαντασίας για να καλύψει τα κενά που δεν θυμάμαι ή που δεν είμαι σίγουρη αν είναι αλήθεια ή κυήματα των ονείρων μου.
Μπορεί μια πολυθρόνα να μιλήσει;
Όταν ξέρουμε να αφουγκραζόμαστε, όταν δηλαδή χρησιμοποιούμε το «τρίτο» μας αυτί, μπορούμε να ακούσουμε όχι μόνο μια πολυθρόνα αλλά κι ένα ολόκληρο σπίτι να «τρίζει» και να μας διηγείται τις ιστορίες του. Αυτές που έχει μοιραστεί με όλους του τους ενοίκους.
Πόση δύναμη έχουν τα θέλω των άλλων, στη ζωή των ηρώων σας;
Υπάρχει μια έντονη αλληλεπίδραση ανάμεσα στους ανθρώπους των διηγημάτων μου. Ο σεβασμός, η εκτίμηση, μα και η αναγκαία πολλές φορές υπακοή έχουν επηρεάσει καθοριστικά τη ζωή της ηρωίδας μου προκειμένου να κρατήσει αυτή τις απαραίτητες ισορροπίες στην οικογένεια.
Η σιωπή είναι μια μορφή άμυνας ή πλήρη υποταγή στα «ως είθισται» της κοινωνίας;
Η σιωπή είναι και άμυνα και υποταγή αλλά και τρόπος ενοποίησης της οικογένειας. Εξάλλου την εποχή που διαδραματίζονται αυτές οι ιστορίες, η σιωπή και η υποταγή είναι αναπόφευκτες για τις γυναίκες. Επικρατούσε συνήθως η απόφαση του άνδρα της οικογένειας.
Τι χαρακτηρίζει του ήρωες του βιβλίου σας;
Υπάρχει μία ηθογραφική γραφή που δείχνει το ρόλο κάθε μέλους μέσα στην κυψέλη της οικογένειας. Υπάρχει ο κυρίαρχος που αποφασίζει, υπάρχει η ηρωίδα που μέσα από τη σιωπή αντλεί τη δύναμη της αντίστασης, υπάρχει το παρορμητικό πολλές φορές παιδί που άλλοτε δέχεται και άλλοτε επαναστατεί απέναντι στο «άδικο».
Γιατί οι μνήμες, όπως λέτε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου σας, είναι σαν μπερδεμένα κουβάρια;
Οι μνήμες αποθηκεύονται μέσα στις κυψέλες του μυαλού μας και μεταβιβάζονται μέσω των «μπερδεμένων» νευρώνων στα αισθητήρια όργανά μας. Έτσι μία μυρωδιά μπορεί να ενεργοποιήσει ένα νευρώνα που κουβαλά μια μνήμη. Αυτή η μνήμη ξετυλίγεται απελευθερώνοντας μία αλληλουχία αναμνήσεων που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν κλεισμένες ερμητικά στα συρτάρια του νου μας.
Τι μήνυμα θα στέλνατε στους αναγνώστες ώστε να διαβάσουν «Το τρίξιμο της πολυθρόνας»;
Όλοι κρύβουμε βαθιά μέσα μας μνήμες. Άλλοτε χαρούμενες, άλλοτε λυπητερές. Ελπίζω ότι διαβάζοντας «Το Τρίξιμο της Πολυθρόνας» θα αφυπνισθούν οι δικές σας αναμνήσεις. Το ξύπνημα αυτό φέρνει τεράστια ευφορία στην καρδιά και συγχρόνως μας κάνει να νοιώθουμε πιο «ελεύθεροι». Πιστεύω ότι η αναβίωση μιας ανάμνησης αφαιρεί πάντα ένα βάρος από τη ψυχή μας.
Παύλος Ανδριάς για τον aylogyros news
