Η Τζίνα Ψάρρη γράφοντας καθημερινά τη δική της «διαδρομή» στο χώρο των γραμμάτων, έχει καταφέρει να κερδίσει το αναγνωστικό κοινό με την αμεσότητα του λόγου της, την άριστη παρουσίαση των ηρώων της με κυρίαρχο στοιχείο τον ψυχισμό τους, αλλά και μετατρέποντας μια λέξη, μια σκέψη, μια στιγμή σε ένα ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα, κοινωνικούς προβληματισμούς και ξεκάθαρα νοήματα. Γράφει ότι η ψυχή της ορίζει και το πνεύμα της δημιουργεί…
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Από πολύ μικρή έγραφα διαρκώς, αποτύπωνα στο χαρτί σκέψεις και συναισθήματα. Τα καταχώνιαζα όμως, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μεγαλώνοντας αρκετά, κατάλαβα πως η συγγραφή είναι η ψυχοθεραπεία μου, ένας τόπος ιερός όπου η ελπίδα βασιλεύει πάντα στο τέλος, και όλα βρίσκουν τον σωστό τους δρόμο μ’ έναν τρόπο μαγικό.
Το τέλος σ’ ένα βιβλίο γράφεται από την αρχή ή στο τέλος, επιτρέποντας στην πλοκή της ιστορίας να σας οδηγήσει εκείνη σ’ αυτό;
Συνήθως, όταν αποφασίζω να ασχοληθώ με ένα καινούριο βιβλίο, έχω στο μυαλό μου από πού θέλω να ξεκινήσω, τι θέλω να περιγράψω και πού να καταλήξω. Γράφω αποσπασματικά κι ύστερα ενώνω τα επί μέρους για να δημιουργήσω το σύνολο. Έχουν υπάρξει όμως και φορές που οι ήρωες μου είναι που με καθοδηγούν, μαζί τους φτάνω στο τέλος, ακολουθώντας τις δικές τους επιλογές, σκέψεις, ματαιώσεις και απώλειες.
Το συγγραφικό σας ταξίδι ξεκίνησε με το βιβλίο «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι». Τι στάθηκε αφορμή για τη δημιουργία του;
Η αφορμή ήταν η ίδια, όπως και σε όλα τα βιβλία μου που ακολούθησαν, και είναι διττή. Αφενός, γοητεύομαι να παρατηρώ τις ανθρώπινες συμπεριφορές και να ψάχνω πίσω από αυτές τις αιτίες και τις αφορμές τους. Και αφετέρου, μια αληθινή ιστορία που θα φτάσει σε μένα, με όποιον τρόπο, είτε τυχαία, είτε σκόπιμα, θα μου δώσει το έναυσμα να μυθοπλάσω γύρω της ένα αφήγημα που θα μπορούσε να είναι και η ζωή των ανθρώπων της διπλανής πόρτας.
Η συμμετοχή σας στο συλλογικό έργο «Ανθολογία μικρού διηγήματος για τη νύχτα», είναι η επόμενη παρουσία σας στο χώρο των γραμμάτων; Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία και τι αποκομίσατε από αυτή;
Ενημερώθηκα από την ποιήτρια που αξιολογούσε τις πιθανές συμμετοχές στο συλλογικό αυτό πόνημα, για το θέμα που επιλέχθηκε, το οποίο και μου άρεσε εξαρχής. Δεν γνώριζα τον εκδοτικό οίκο που θα το εξέδιδε, δέχτηκα ωστόσο και στο τέλος δεν βγήκα χαμένη, αν και η ποιότητα της έκδοσης δεν ήταν η αναμενόμενη. Όμως, όχι μόνο γνώρισα εκ τους σύνεγγυς ομότεχνους που ανέκαθεν εκτιμούσα και δεν είχα συναντήσει ποτέ, αλλά βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον το πόσο διαφορετικές προσεγγίσεις μπορεί να έχει το ίδιο θέμα.
Το επόμενο βιβλίο σας ένα ακόμα μυθιστόρημα, με τίτλο «Οι κόρες της ανάγκης». Ένα βιβλίο για την απενοχοποίηση της αναπηρίας, για την άδολη αδελφική αγάπη, για τον έρωτα, την προδοσία, τον χρόνο, τη μνήμη, την αρρώστια και τον θάνατο. Υπήρχε έντονη συναισθηματική φόρτιση κατά τη συγγραφή του;
Υπήρξε έντονη συναισθηματική φόρτιση, όχι μόνο εξαιτίας της λεπτότητας με την οποία όφειλα να προσεγγίσω ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, αλλά και γιατί επρόκειτο για ένα βιβλίο βασισμένο στο μεγαλύτερο μέρος του σε αληθινή ιστορία την οποία παρακολουθούσα από πολύ κοντά.
«Αριστερό πέταγμα», το επόμενο μυθιστόρημά σας. Η συγκλονιστική συνέχεια του πρώτου σας βιβλίου «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι», στην οποία ο καθένας θα αναγνωρίσει κομμάτια της ψυχής του, αποκαλύπτετε σε κάποιες σημειώσεις σας. Ποιος όμως κινεί τα νήματα, ώστε να συμβούν όλα αυτά;
Όπως ανέφερα και παραπάνω, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον το βρίσκω στην παροντική καθημερινότητα και στους τρόπους που επιλέγει η ψυχή, η κάθε ψυχή ξεχωριστά, για να ανακουφίσει τα τραύματά της. Κάθε φορά που γράφω λοιπόν, το μυαλό, η καρδιά και η ψυχή των ηρώων είναι οι κινητήριες δυνάμεις. Ή, με άλλα λόγια, οι επιλογές μας είναι που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα και τις πράξεις μας. Και ασφαλώς, οι ματαιώσεις, οι λύπες και οι χαρές μας, οι απώλειες και τα κερδισμένα μας.
«Κάθε Κυριακή την ίδια ώρα», μια ιστορία για την αγάπη, το άλγος και την απώλεια σε όλες τους τις μορφές, ποτισμένη με μυρωδιές, γεύσεις και νότες… το βιβλίο που ακολουθεί στη συγγραφική σας διαδρομή. Ποιος τελικά ελέγχει το είναι μας;
Αυτό ήταν το βιβλίο με την ισχυρότερη συναισθηματική φόρτιση, καθώς πρόκειται για την πραγματική ιστορία της συνονόματης γιαγιάς μου, μια μυθιστορηματική στην κυριολεξία ηρωίδα. Το ένιωθα σαν χρέος που όφειλα να εκπληρώσω, σαν φόρο τιμής στην ίδια αλλά και στην οικογένειά μου ολόκληρη. Και πάλι, ίδια είναι η απάντηση: οι άνθρωποι, είμαστε φτιαγμένοι από τις επιλογές μας, το σθένος και την αξιοπρέπειά μας.
Κι ερχόμαστε στο πιο πρόσφατο βιβλίο σας «Τ' αγκάθια της φραγκοσυκιάς», ένα βιβλίο με φόντο τις τραγικές απώλειες και την απομόνωση στα χρόνια του κορωνοϊού, των εσωτερικών και αλλεπάλληλων ματαιώσεών μας. Άραγε υπάρχει ελπίδα σε κάτι που δείχνει να είναι νεκρό εκ των προτέρων;
Αν και το τέλος των βιβλίων μου το αφήνω πάντα ανοιχτό στην κρίση τού κάθε αναγνώστη ξεχωριστά, δεν δίνω δηλαδή κανένα εύπεπτο ευτυχές ή δυστυχές τέλος, πάντα φροντίζω να αφήνω ψήγματα αισιόδοξης ελπίδας να πεταρίζουν γύρω από τις τελευταίες λέξεις που γράφω. Και πάντα, δική μου ελπίδα είναι οι αναγνώστες να εστιάσουν σ’ αυτήν.
Όμως, έχετε «παρουσία» και σε άλλες συλλογικές εκδόσεις. Θα θέλετε να μας πείτε ποιες είναι αυτές και να μας δώσετε μερικά παραπάνω στοιχεία;
Στο «Femina», το θέμα ήταν η γυναίκα και συμμετέχω με διήγημα. Στο «Ελευθερίες τέχνες», συμμετέχω με τέσσερα ποιήματα. Στο «Εκπαιδευτικοί γράφουν», συμμετέχω με διήγημα και είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος: γράφουν μόνο εκπαιδευτικοί. Όσον αφορά στο αγγλικό «Coronavirus, an ancient or an alien virus», κέρδισα τη δεύτερη θέση στον διαγωνισμό που έκανε ένας αγγλικός οίκος για Έλληνες αποκλειστικά συγγραφείς, με θέμα τον κορωνοϊός και συμμετέχω με διήγημα...
Είναι τελικά οι επιλογές αυτές που καθορίζουν την πορεία της ζωής των ηρώων σας ή είναι ένα παιχνίδι ανταλλαγής ρόλων που οδηγούν στην εξέλιξη;
Όπως και στην ζωή συμβαίνει, οι χάρτινοι ήρωές μου βιώνουν ανατροπές, πότε μικρές και πότε μεγαλύτερες, που τους αναγκάζουν να αλλάξουν πορεία, να πισωπατήσουν ή να εξελιχθούν. Είναι όντα που ανασαίνουν, αγαπούν και μισούν, οργίζονται και καταρρέουν, ευτυχούν και δυστυχούν. Η ανταλλαγή των συνθηκών, μοιραία δεν οδηγεί τις περισσότερες φορές και σε ένα είδος ανταλλαγής ρόλων;
Τι θα λέγατε σ’ έναν αναγνώστη ώστε να τον προτρέψετε να διαβάσει τα βιβλία σας;
Γνωρίζω πως τα βιβλία μου δεν είναι εύπεπτα αλλά βαθιά ενδοσκοπικά, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να δημιουργήσω αναρωτήσεις στους αναγνώστες, σχετικά με τις δικές τους επιλογές, τα δικά τους ενδεχομένως σωστά ή λάθη, ελπίζοντας πως με αυτόν τον τρόπο, αφού προτρέπω σε εν τω βάθει προσωπική ανασκαφή, βοηθώ κάπως. Είμαι δε απόλυτα βέβαιη πως ο καθένας που θα επιλέξει να διαβάσει τα βιβλία μου, θα αναγνωρίσει μέσα στις σελίδες κομμάτια του εαυτού του.
Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα επόμενα σχέδιά σας;
Ένα νέο βιβλίο έχει ήδη ξεκινήσει να γράφεται, πριν καν κυκλοφορήσουν «Τ’ αγκάθια της φραγκοσυκιάς», βασισμένο και πάλι σε πραγματικά γεγονότα. Θα ταξιδέψω σε μερικές πόλεις παρέα με «Τ’ αγκάθια» που μετράνε μόλις έναν μήνα κυκλοφορίας και παράλληλα θα συνεχίσω να γράφω σε λογοτεχνικά περιοδικά, την άποψή μου – η λέξη κριτική δεν είναι της αρεσκείας μου - για βιβλία που διάβασα.
Παύλος Ανδριάς, για τον aylogyros news
